Column Caspar loopt

De sfeer van weleer in de Brabantse Biesbosch

Aflevering 251: We hebben hout meegenomen, er is een kampvuurplek. Eten, drinken en, vooruit, roken.

Tuffen door de kreken van de Brabantse Biesbosch. Als je heel langzaam vaart, valt het mee met het geluid van de motor, en hoor je de vogelgeluiden. Tot een jaar of vijftien geleden kwamen we hier regelmatig, mijn twee metgezellen en ik. Vanaf Hank voeren we dan via de Spijkerboor, door de Sloot van Sint Jan en het Gat van de Plomp, tussen de polders Turfzakken en Moordplaat door. Dan aanleggen en nog een stukje lopen in de richting van De Dood, een gebiedje met grienden. 

Onze bestemming toen: een oud Biesboschhuisje, dat werd gehuurd door een groepje Groningse biologen, onder wie een van mijn metgezellen vandaag. Bij het huisje een grote kastanjeboom, en een kleinere. Geen stromend water, geen elektriciteit, wel een waterpomp en een houtkachel. In de zomer zaten we buiten, ’s avonds bij een vuurtje, eten, drinken, roken. Overdag lopen of varen en vogels kijken, nou ja, dat laatste was bij mij nog niet ontwikkeld.

De polders Turfzakken en Moordplaat – deels nog in gebruik voor landbouw gingen dienen als waterberging, er liep water in, er kwam natuur. Het huisje, dat toch veilig op een dijk stond, moest weg. Nu ja. Er staat nu een uitkijktoren aan de rand van Turfzakken, we zien dat het gebied aantrekkelijk is geworden voor steltlopers. Bij de plek waar het huisje stond, ligt de grote kastanjeboom om.

In de Brabantse Biesbosch Foto Caspar Janssen

Terug het bootje in, langs oevers met wilgen, soms kleurt het paars van de reuzenbalsemien en de kattenstaart. Een bruine kiekendief scheert over, het geluid van vinken, tuinfluiters, zwartkoppen en de Cetti’s zanger. Mijn vrienden benoemen vogels sneller dan hun schaduw.

Dan aanleggen bij een van de twee wildkampeerplaatsen in de Biesbosch, aan De Bevert. Geen water, geen wc. Wel plek voor onze drie tentjes. Een ijsvogel scheert rakelings voor een van mijn zwemmende vrienden langs. We hebben hout meegenomen, er is een kampvuurplek. Eten, drinken en, vooruit, roken. De sfeer van weleer. Rond zes uur sta ik naast mijn tentje. Luisteren naar het ochtendvogelconcert, kijken naar het nog rimpelloze water. De papieren zak met brood die nog op de grond lag, is leeg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.