Column Nico Dijkshoorn

De semi-erotische sfeer rond de wielersport neemt alarmerende vormen aan

Mannen die met een zeemleren lap om hun lul staan te praten over kettingspanning, daar kan ik erg slecht tegen. Ze staan om een fiets heen. Ze voelen aan het frame. Daarna zegt er iemand: Lucioni Cabrini. Dat is dan een Corsicaan die in een stenen hol, bij een temperatuur van precies 390 graden Celsius, een extreem stijve staalconstructie smeedt, waardoor je bij aflandige wind 0,004 seconden sneller rijdt.

Lucioni doet dat niet voor iedereen. Je moet eerst een week bij hem slapen. Naast hem in bed. Hij wil weten voor wie hij het frame maakt. De laatste dag moet je een uur onder een schaap hangen. Dat heeft dan iets met bandenspanning te maken. Of stuurhoogte. Weet ik veel.

Semi-erotisch

Ik houd erg van wielrennen, maar de semi-erotische sfeer rond deze sport neemt alarmerende vormen aan. Mannen die in een kring over wielrennen staan te praten, zien eruit alsof ze elkaar staan af te trekken. Orgastisch, dat is het woord. Ze noemen de naam van een bepaald shirt uit 1967 en dan hoor je die zeemleren lap overuren draaien. Ze voelen aan een stuur zoals Jan Cremer ooit aan tepels voelde.

Wat ik graag doe, is er plotseling tussen gaan staan. In een spijkerbroek. Dan valt het even stil. Naast een spijkerbroek ziet zo’n glimmend billenbroekje er opeens uit als iets waar je als 9-jarige ’s nachts in de Wehkampgids naar keek. Ook hun schoentjes veranderen – naast gewone mannenschoenen – meteen in kokette muiltjes met een stukje ijzer eronder.

Kliksysteem

Ik heb geleerd dat te benoemen. Ik wijs op hun gele schoenen en zeg: ‘Ben je bang dat je van je fiets af flikkert, met je kliksysteempje. Moeten we je anders voor de zekerheid ook meteen maar met touw aan je zadel binden? Laat eens zien dan, de onderkant van je schoenen. Hoe vind je dat zelf eruitzien? Het zijn geen cowboylaarzen hè, met je klikkertje onder je schoen.’ Vaak zeggen ze dan: toeclip. Dan zeg ik: ik houd niet van vogels.

Wielrenners die voor het eerst een toeclip gebruiken, dat is een feest. Ik ga bij het eerste stoplicht staan, wacht tot ze moeten stoppen en kijk dan hoe ze vloekend opzij vallen, omdat ze zijn vergeten dat ze aan hun trappers vastzitten. Kan ik uren naar kijken. Dat verbaasde hoofd onder hun roze helmpje als ze op straat lazeren. Vaak zitten ze dan nog minutenlang met hun voeten vast aan hun fiets.

Ga ik naast ze staan. ‘Gebruiksaanwijzing weer niet gelezen hè. En ja, daar liggen we dan, met ons fietscomputertje aan het stuur. Ik zal even kijken. (…) Je hebt nu precies 9 meter gefietst.’

Vrouwen

Het maakt dus nogal wat emotie los, mannen en hun fiets. Maar vrouwen en een racefiets, dat is meteen een heel ander verhaal. Ik moet voorzichtig zijn. Ik wil voortaan niet – net als Jan Siebelink – in een ijzeren korset over de tuin van mijn vader schrijven, maar vrouwen en zeemleren lappen in hun broek, dat vind ik dus juist geweldig.

Dat is dan ook mijn tip voor het boekenweekthema van volgend jaar: ‘Harde zadels, zachte vrouwen.’ Het boekenweekgeschenk laten schrijven door Heleen van Royen of een andere zachte vrouw. Dat wordt een boek zonder valse romantiek. Vrouwen lullen niet over fietsen, die doen het gewoon. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.