Column Arnon Grunberg

De ‘self love club’, daar wilde ik lid van worden

Alle volken zijn moegestreden, maar nergens geeft het moegestreden zijn zoveel energie als in Wenen. 

De Iraanse Uber-chauffeur in Wenen, die perfect Duits sprak met een mooi Weens accent, vertelde dat er iets zou veranderen in Iran maar dat de veranderingen geen verbeteringen zouden zijn. Het Iraanse volk, zei hij, was moegestreden, alleen nog in staat om te overleven. De superrijken waren talrijk, de middenklasse was aan het verdwijnen.

Dat de middenklasse aan het verdwijnen is, hoor je ook over het Westen. Er leven veel moegestreden volkeren op aarde, noem me een volk dat niet is moegestreden. Wie zijn hoop op het niet moegestreden volk heeft geworpen, moet wachten op buitenaardse wezens of artificiële intelligentie. Dat zei ik niet tegen de chauffeur, want hij wilde weten waar de naam Arnon vandaan kwam.

In een veganistische ijssalon in het 9de district schepte een verlegen meisje ijs.  Op haar rechterarm had ze een grote tatoeage bestaande uit de woorden: ‘self love club’.

In de liefde kun je ook moegestreden zijn, van deze club wilde ik lid worden. Ik zou de afdeling self-hate onder mijn hoede nemen. Het verschil tussen haat en liefde is minimaal. De meeste liefde eindigt in haat, of in onverschilligheid, wat nog erger is.

Nergens geeft het moegestreden zijn zoveel energie als in Wenen. Mulisch prees de Oostenrijke neiging tot necrofilie, wat een licht pervers neveneffect is van deze gemoedstoestand. En Hans Dorrestijn schreef een prachtig lied over de liefde voor het lijk, getiteld ‘De kerkhofganger’: ‘We zien een dode half vergaan/ maar daar trekt hij zich niets van aan.’

Het voetballen ging onverminderd voort. In Duitsland vond de wedstrijd Merkel-Seehofer plaats (1-1) waarbij de levende dode Seehofer half verging, maar niet zonder de nodige destructie aan te richten.

Ik wilde tegen het meisje in de ijssalon zeggen: ‘Als de mensen niet moegestreden waren zou het nog veel erger zijn.’

Ik hield mijn mond.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.