De schoorsteen van de Sixtijnse Kapel moet natuurlijk ook gewoon roken

Beeld anp

Dit klinkt verschrikkelijk blasé, dus normaal gesproken zou ik hierover vals bescheiden mijn mond houden, maar u bent Aaf Brandt Corstius gewend op deze plek dus ondergetekende snotneus moet natuurlijk wel een beetje gewicht in de schaal leggen. Bij dezen dus: ik heb laatst paus Franciscus een hand gegeven op de derde verdieping van het pauselijk paleis in Vaticaanstad.

Dat zit zo: koning Willem-Alexander was die dag op staatsbezoek en ik moest daar, als Italië-correspondent, een stukje over schrijven. Omdat ik ook de kwaadste niet ben, reed ik die ochtend braaf op mijn scooter richting de Sint-Pieter.

Toen ik een paar uur later net mijn moeder wilde bellen om te zeggen dat ik de paus had gezien - en hoeveel jaar vagevuur mij dat volgens haar zou schelen - hield de perssecretaris van het Vaticaan mij staande: 'Vind je het anders leuk de paus zelf ook even te ontmoeten?'

Hij keek mij vragend aan. 'Tja, ik zit een beetje krap in mijn tijd', wilde ik nog grappen, maar onder het toeziend oog van Petrus, die vanaf de muur stichtelijk op mij neerkeek, slikte ik die woorden in.

Terwijl ik mijn moeder wegklikte vroeg ik Google: 'Hoe de paus aan te spreken?' Tijdens het laden flitsten mijn ogen terug naar de muurschildering van Petrus, wiens blik opeens nog strenger op mij neer leek te dalen. 'Sua Santità', oefende ik alvast. Noch Petrus, noch ik leek erdoor te ontspannen.

De handdruk zelf werd een vluggertje - schijnbaar is er op de drempel van het eeuwige leven weinig tijd voor voorspel. Toch bleef ik mij afvragen waarom de paus mij, een ongelovige journalist van een afvallige katholieke krant, de hand wilde schudden.

Zoekend naar een antwoord stuitte ik op een kronkel van Simon Carmiggelt over het vernuftige rooms-katholieke verdienmodel bij een standbeeld van Michelangelo. Omdat het toen blijkbaar nog blasfemisch was entreegeld te heffen in een kerk, installeerden de priesters er een lamp die pas aanfloepte als toeristen 100 lire betaalden. 'Katholieken zijn praktische mensen', concludeerde Carmiggelt.

'Godnondeju', is 46 jaar later mijn eigen woordkeuze als ik op de Vaticaanwebsite de foto van mijn handdruk zoek. Ik zie eindeloze rijen foto's waarop de paus, steeds met dezelfde gezichtsuitdrukking, waarbij zijn ene kin genoeglijk rust op zijn tweede kin, de handen schudt van duizenden schaapachtig lachende lammeren. Prominent eronder staan vrijwel alle bedragen tussen de 8 euro voor een korrelig jpeg-bestand, tot 120 euro voor een ingelijste canvasprint van 70 bij 100 centimeter, exclusief verzendkosten.

De schoorsteen van de Sixtijnse Kapel moet natuurlijk ook gewoon roken, denk ik, waarna ik gedwee op 'bestellen' klik.

Praktische man, die paus.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden