COLUMNIbtihal Jadib

De samenwerking tussen ons bleek goud, want ineens waren we getrouwd

Beeld Aisha Zeijpveld

Een zelfstandige zonder pensioen moet geen aanleg hebben voor nervositeit. Als iedere hobbel op de weg uitmondt in een zenuwinzinking, is het raadzaam een dienstbetrekking te zoeken want die hobbels komen, hoe goed je de zaken ook organiseert. Van te weinig klussen of juist te veel, tot niet-betalende opdrachtgevers en – noem ’ns iets geks – een mondiale pandemie. Als zzp’er zit je altijd te rekenen. Nu wil het geval dat ik geen liefhebber ben van rekenen, evenmin heb ik de behoefte om jaren vooruit te plannen. Eigenlijk ben ik helemaal geen zzp’er, ik doe maar een beetje alsof. In mij huist een trouwe dienaar die elke dag keurig om 9.00 uur inklokt, haar vakantiedagen bijhoudt in een Excelbestandje en de jaarlijkse bonte avond organiseert voor het team. Ik hou van collega’s, sluit hechte vriendschappen met kamergenoten, houd kletspraatjes bij het kopieerapparaat en word licht in m’n hoofd van extase bij het woord ‘regelmaat’.

Toch ben ik nu alweer acht jaar bezig met ondernemen, wat grotendeels te wijten is aan mijn man. Toen ik hem in 2012 ontmoette, liep ik weliswaar rond met het idee om ontslag te nemen bij mijn werkgever en voor mezelf te beginnen, maar het ontbrak me aan de daarvoor vereiste moed. Ik sprak erover met een advocaat die succesvol zijn eigen praktijk voerde en die bood me aan om bij hem aan te schuiven. Voor een zacht huurprijsje mocht ik gebruikmaken van zijn kantoorruimte, waar hij een extra bureau en computer had staan, tot ik genoeg omzet zou maken om op eigen benen te staan. Het was een waanzinnig aanbod en vier weken later stapte ik bij hem binnen met een mandje dossiers. Dat mandje groeide spoedig uit tot een serieuze dossierkast en de samenwerking tussen ons bleek goud, want ineens waren we getrouwd. Zo gaan die dingen als je weinig vooruit plant. 

Het ondernemerschap heeft me echter nooit goed gepast. Ik was slecht in netwerken, deed niks aan marketing en had geen langetermijnvisie. Het enige waar ik goed in was, was het werk zelf. Toch ging ik niet terug in loondienst omdat de vrijheid me te zoet was gaan smaken. Het bleek fantastisch om zelf mijn werktijden te bepalen, evenals de zaken die ik wilde aannemen, en om niet meer gebonden te zijn aan een omzettarget. Wat ook prettig was: toen ik kinderen kreeg hoefde ik die niet als natte larven bij de crèche achter te laten om daarna snikkend op kantoor in een bezemkast te moeten kolven. Dat mij dat bespaard is gebleven, beschouw ik als de grootste winst van mijn ondernemersbestaan.

Inmiddels is de jongste larve bijna klaar om naar school te gaan en kriebelt het bij mij aan alle kanten om weer ‘gas te geven’. Dat zal voorlopig tegenvallen, gezien het coronamoeras waarin we met z’n allen zijn beland. Het is nu al heel wat dat ik niet álle opdrachten ben kwijtgeraakt. Verder heb ik een partner die me rugdekking geeft, waardoor ik niet wakker hoef te liggen van de maandlasten. Een grote zegen. Ik probeer vooral met vertrouwen uit te kijken naar de periode hierna. Dat is niet zo moeilijk, want het leven heeft behalve hobbels ook de mooiste verrassingen in petto. Daar hoef je helemaal niks voor te plannen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden