Opinie Brieven

De ROM-vragenlijst is geen manier om zorgverleners de maat te nemen

De ingezonden lezersbrieven van woensdag 15 augustus.

‘Iemand met psychische klachten heeft betrekkelijk weinig inzicht in die klachten.’

Brief van de dag: Menzis

Het lijkt zo logisch: een random outcome measurement (ROM) in de zorg. Je meet vooraf met een vragenlijst hoe het er met een cliënt voorstaat, je meet achteraf opnieuw en voilà: je hebt een maat om de kwaliteit van de therapie te meten. De praktijk is echter, dat iemand met psychische klachten betrekkelijk weinig inzicht in die klachten heeft. Het resultaat van de vragenlijst geeft dan ook vaak een te rooskleurig beeld.

Goede therapie leert iemand over de oorzaken, het ontstaan en de in stand houdende factoren van de klachten en ook op welke manieren je hiermee om kunt gaan. Aan het eind van de rit heeft de cliënt meer inzicht gekregen in zijn klachten en vult de ROM-vragenlijst opnieuw in. De score kan door de verkregen inzichten lager zijn dan de aanvankelijke score. Was het dan een slechte therapie, of juist een goede? Aan de resultaten van de vragenlijst kun je dat niet zomaar aflezen. De ROM-vragenlijst in de zorg is eigenlijk en vooral een instrument om in samenspraak met cliënten inzichtelijk te maken wat in de therapie geleerd is. Niet een manier om zorgverleners de maat te nemen.

Erwin PelgrimGZ-psycholoog, Groningen

Ga weg bij Menzis

Marktwerking in de gezondheidszorg leidt tot ernstige dwalingen. Ik kan de acties van Menzis niet anders benoemen (Voorpagina, 13 augustus).

Mijn echtgenote lijdt al jaren aan depressies. Ik heb aan de zijlijn alle inspanningen van de behandelaren als betrokken en deskundig ervaren maar ook gezien dat het een puzzel was die geen voorbeeld kende van hoe de stukken gelegd moesten worden. Medicatie en therapie, het was passen en meten en de oplossing werd niet gevonden.

Nu gaat Menzis alleen betalen als de behandeling succesvol is. Welke ‘gek binnen Menzis’ heeft dat bedacht? Tegen de marktwerking in de zorg is ook geen passende behandeling te vinden, anders dan met z’n allen solidair zijn en Menzis als ‘besmet en onbehandelbaar’ te beschouwen. Met z’n allen weg bij dit mens-minachtende bedrijf. Dat zal ze leren wat marktwerking is!

Hans van Dijk, IJsselham

Menzis stuurt op resultaat

Het is een bekend verschijnsel: zodra er een blijkbaar vernieuwend idee opkomt, haast een aantal deskundigen zich om het af te schieten.

Nu voegt de ervaringsdeskundige Groeneweg een interessant element toe met zijn uitspraak (Ten eerste, 13 augustus): ‘Ik begrijp sowieso niet dat er hulpverleners zijn die met een plan zonder doelen werken’.

En even verderop schijnt opeens onderzoek naar wat wel en niet werkt nóg interessanter te zijn, inclusief de kwaliteit van de hulpverlener en de omstandigheden van de cliënt. Met andere woorden: Menzis gaat doen wat blijkbaar al jaren wordt nagelaten – niet alleen in deze branche – , namelijk sturen op resultaat.

En ze besparen er mogelijk ook nog geld mee (ook best verwerpelijk, zo te lezen). Ik kan hieruit slechts afleiden dat een deel van het psychiatrisch hulpveld zich in allerlei bochten gaat wringen om hun oude werkwijze hoe dan ook vast te houden.

Jaap van Velzen, Vlissingen

Welke gek heeft dit bedacht?

Lees hier meer reacties van lezers op de plannen van Menzis.

AH past alleen tekst aan

Wat mij in het artikel over de ‘Liegebeestverkiezing’ vooral frappeert is de reactie van Albert Heijn (Ten eerste, 14 augustus).

Het verwijt is dat Albert Heijn op de verpakking de smaak van de eendenborst lieert aan de leefomstandigheden, terwijl er dertien eenden op één vierkante meter moeten ‘leven’. De reactie daarop is dat Albert Heijn de tekst zal aanpassen. Geen woord dus over aanpassen van het inkoopbeleid of maatschappelijk verantwoord ondernemen. Nou eet ikzelf gewoon vlees en leg ook niet op alle slakken zout, maar iets meer de blik naar buiten zou Albert Heijn toch niet misstaan.

Kom op, Frans Muller, CEO van Albert Heijn Delhaize, hoe wil jij herinnerd worden?

Theo Bakker, Pijnacker

Complex

Lezer Marcel Gerrits Jans uit Groningen (U, 11 augustus) noemt drie ijkpunten om als Nederlander gezien te worden: het taalcriterium, het betrokkenheidscriterium en het fietscriterium. Ik denk dat weinig mensen – zowel oude als nieuwe Nederlanders – het hiermee oneens zullen zijn.

Het door Gary Schwartz (Ten eerste, 9 augustus) en vele anderen ervaren probleem is nu juist dat die criteria niet voldoende blijken te zijn. Ook al fiets je extreem betrokken, luid Vondel citerend en met je Nederlandse nationaliteit op zak naar je goedbetaalde baan, dan nog word je altijd weer apart gezet als buitenlander: vluchteling, asielzoeker, immigrant. Met welk complex worstelen al die binnenlanders toch? Zodra de immigrant is genaturaliseerd, is hij geen buitenlander meer, maar voluit Nederlander. En deze prestatie heeft hij enkel bereikt door met grote inzet te slagen voor alle inburgeringsexamens. Examens waarvoor de meeste inboorlingen zouden zakken.

J.G. Gruijs, Utrecht

Eigen woorden

Lezer Suzanne van den Buuse windt zich op zich over het taalgebruik van sportredacties over vrouwelijke sporters (Brieven, 13 augustus). Zo valt ze over de term ‘stervende zwaan’ voor atlete Krumins, die uitgeput over de finish komt. Ik wil Suzanne er graag op wijzen dat dit Krumins’ eigen woorden waren, zoals te lezen viel in de Volkskrant en te horen in een interview met de NOS vlak na haar wedstrijd.

Jan Vos, Amsterdam 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.