De roep van de geelgors

Beeld Studio V, met dank aan Reisboekhandel Pied à Terre, Amsterdam

Zonder lichtpunt wil ik niet weg uit het Nationaal Landschap Winterswijk. Dus nog even naar landgoed Sieverdink, een postzegel agrarisch cultuurlandschap uit het boekje. Het eerste wat ik zie en hoor, op het erf, is een bonte vliegenvanger, een vaste broedvogel hier.

Over een verharde weg, langs een boomgaard met nog jonge hoogstamfruitbomen, dan bosjes, poelen, riet, hagen, houtwallen, bomensingels, sleedoorns in bloei, akker, grasland, paardenlandje, lindes, populieren, eiken, elzen, de roep van de fazant  nou ja, kortom, hier klopt het wel. Ha, leuk, een oranjetipje in de berm, het eerste van dit jaar, en hommels, daar moet ik me ook eens in verdiepen. Zo veel te doen.

Een zandpad in, langzaam, het is een wandelingetje van twee kilometer, maar ik ben gespitst op de geelgors, een favoriet, vermoedelijk omdat hij hoort bij dit landschap, het kleinschalige boerenland  er zijn hier drie boeren actief. De geelgors heeft hoge plekken nodig om te zingen, struweel om in te broeden, en granen en grassen, wilde planten en insecten, rommelhoekjes, niet-omgeploegde winterveldjes waar nog zaden te vinden zijn. Waar geelgorzen zijn, is het doorgaans mooi.

Een geelgorsmannetjeBeeld Colourbox

Landgoedeigenaar Hendrik van Prooije had me een kaartje gestuurd met de plekken waar hij in de afgelopen dagen geelgorzen zag. Van Prooije heeft er een missie van gemaakt om biodiversiteit te ‘produceren’, een oase in de woestijn van ‘grasfalt’. Dat past in de familietraditie. Zijn grootouders en zijn moeder waren al vogelliefhebbers, Hendrik van Prooije gaat samen met zijn vrouw en zijn broer nog verder: hij is pas echt tevreden als ook de patrijs, de wielewaal en de nachtegaal terug zijn, en trouwens ook zo veel mogelijk vlinders, andere insecten, orchideeën, amfibieën…

Maar waar is dan toch de geelgors? De vertwijfeling over mijn kennis begint net weer toe te slaan als ik opeens een voorzichtig roepje hoor en denk: geelgors! Nee, niet het begin van Beethovens Vijfde Symfonie, die je kunt horen in zijn zang, maar gewoon het schuchtere roepje. En dan is daar dus de geelgors  een vrouwtje, jammer genoeg, want het mannetje is mooier. Maar toch: gelukt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden