Column Eva Hoeke

De riolist met een miljoen op zijn bankrekening

Eva Hoeke.

Ik had al met mijn hand in een plastic zak in de pot gezeten, toen er een scheut ontstopper ingegooid (eerst een beetje vanwege alle doodskoppen op de verpakking, toen nog wat meer en tot slot maar de hele fles) en toen de wc nóg niet doorliep zat er niets anders op dan een mannetje te bellen, zodat ik de rest van de middag werd gegijzeld door de mededeling dat dat mannetje ergens tussen 13.00 en 19.00 uur zou komen.

Rond vijven kwam er inderdaad een bedrijfsauto voorrijden. Er stapte een magere man uit in een grote fluorescerend gele werkersjas die me een stevige hand gaf, met een geoefend oog in de pot keek, de lege fles ontstopper zag staan en meteen daarna een hand omhoogstak waaraan een vinger miste. ‘Nooit meer doen’, zei hij met een vorsende blik. ‘Levensgevaarlijk spul.’ Ik knikte meelevend en ging koffiezetten, de man pakte zijn plopper en ging aan de slag. Nog geen tien seconden later hoorde ik het water spoelen en riep hij: ‘Zo, die doet het weer.’

Bij het schrijven van de bon kwamen de verhalen. De man bleek riolist te zijn, hij had zichzelf het vak aangeleerd en vond het prachtig werk, maar binnenkort ging hij met pensioen. ‘Ik ben begonnen in het buitenwerk, toen op de auto terechtgekomen en na twee dagen zei mijn baas: je bent nou al beter dan ik. Ik heb er gewoon feeling mee. En altijd werk hè, we zitten tot Julianadorp aan toe. We doen ook alle Deen-supermarkten. Maar ik ben nu 45, dus ik vind het wel goed zo. Ik ben op mijn 15de begonnen met varen. En vaarjaren zijn tropenjaren, die tellen voor drie.’

Hij keek me aan. ‘Ken je die palmeilanden in Dubai? Die heb ik opgespoten. Schitterend werk. Maar: altijd van huis. Dat gaat niet als je kinderen wil. Dus toen ben ik aan wal gegaan.’ Zijn oudste was inmiddels 16 en wilde lerares worden, ze was al bezig met de opleiding. ‘Een rib uit mijn lijf. Als ze slaagt kost het niks, maar zakt ze, dan kost het me achttienduizend euro aan treinkosten, want ze is 16 en dan krijg je geen studiefinanciering.’

Hij nam een slok koffie en haalde zijn schouders op: ‘Niet dat ik me zorgen maak. Ik héb het al. Ik heb wel meer ook dan achttienduizend euro. Ik heb een miljoen op mijn rekening staan.’

Ik keek op, verbijsterd.

Hij, triomfantelijk: ‘Ik zei toch: varen is tropenjaren. Ik werkte minstens 110 uur per week, maar het verdiende goed. En ik heb niks uitgegeven, dus ik leef van de rente.’

‘Maar waarom werkt u dan nog?’, riep ik uit, maar de man wreef over zijn stoppelbaard en zei: ‘Wat moet ik dan, op de bank zitten? Ik vind dit een machtig vak. En dat geld gaat straks lekker naar mijn kinderen. Ik heb er twee. Nee wacht: drie. Die eerste woont in Bangladesh. Als zeeman heb je in elk stadje een ander schatje, dat is gewoon zo. Hij zou vorig jaar met Kerst komen en dit jaar weer, maar hij is nog steeds niet geweest.’

‘Kunt u dan niet dáár naartoe, van dat geld?’

‘Ikke niet, smerig land. Nou mevrouw, dat wordt dan 85 euro alstublieft.’

Even later liet ik hem uit, bij de deur draaide hij zich nog eenmaal om. Hij wees op zijn ontbrekende vinger en zei: ‘Ongelukje, met een zetmachine. Fijne dag nog.’

eva.hoeke@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden