Lezersbrieven 24 november 2018

‘De rekensommen van veel journalisten zijn onduidelijk, en ik kan niet tegen onduidelijkheid’

De ingezonden lezersbrieven van zaterdag 24 november.

Cartoon van Bas van der Schot Beeld Bas van der Schot

Brief van de dag

Al jaren erger ik mij aan een veel voorkomend taalgebruik van journalisten en anderen. Dat het nu ook al steeds meer voorkomt bij wetenschapsjournalisten van exacte vakgebieden doet me in de pen klimmen. Waarover maak ik mij druk? Nou, ik kan niet tegen onduidelijkheid. Als wiskundige mag ik verwachten dat de rekenkunde niet voor tweeërlei uitleg vatbaar is. Wij leven in een tijdsgewricht waarin waarheid en leugen met elkaar strijd voeren. Ik ben een hartstochtelijke voorstander van het eerste en vrees dat we een barre tijd tegemoet gaan.

Het gaat om de uitdrukkingen ‘5 keer meer’ versus ‘5 keer zoveel’. In het voortreffelijke stuk van Maarten Keulemans (‘Klopt dat wel?’, de Volkskrant, 20 november) werd uitgerekend dat de energie van de meteoriet die in de prehistorie bij Groenland neerkwam, overeenkwam met die van 47,8 miljoen atoombommen (van Hiroshima). In een eerder stuk (Ten eerste, 15 november) stond dat de energie overeenkwam met wel 5 miljoen atoombommen. En nu de conclusie: Maarten Keulemans stelde ‘Het waren er haast tien keer meer’ en ik zou gesteld hebben ‘Het waren er haast tien keer zoveel’.

In dezelfde krant van 20 november stond boven het artikel over ABN Amro van Koen Haegens ‘vijf keer kleiner’ terwijl ik daar liever had zien staan ‘vijf keer zo klein’.

Laat ik het eenvoudig uitleggen. We gaan uit van het getal 2. Als iemand zegt dat het nieuwe getal 10 keer meer is, dan weet ik niet wat bedoeld wordt, 20 of 22; immers het ‘meer’ suggereert een som ‘erbij’ en ‘keer’ is een vermenigvuldiging. Ik denk dat verreweg de meesten die de onduidelijke uitdrukking gebruiken 20 bedoelen! Dat misverstand is er bij ‘mijn’ taalgebruik niet.

Bovendien, als ik de reeks getallen 2, 3, 4, 5, 6, 7 bekijk, dan is er, uitgaande van het oorspronkelijke getal 2, vijf keer een getal neergezet dat meer is (dan het voorgaande getal) en zo kom je uit op 7, wat niemand zal bedoelen met ‘vijf keer meer’!

Henk Geuverink, Doesburg

Mierzoete spijzen

Mannen eten meer vlees dan vrouwen en dat kan best minder (Ten eerste, 22 november). Heeft het ‘bovenmatig’ verorberen van vlees misschien iets te maken met de mannelijke hormonen? Mannen houden in het algemeen meer van iets hartigs. Vrouwen echter houden meer van mierzoete spijzen. Dat lijkt mij ook hormonaal bovenmatig.

Ad Oskam, Overschie

Culturele eigenwaarde

Mijn reactie op het artikel over verengelsing (O&D, 22 november) is dat wederom het financieel voordeel het wint door het werven van studenten uit het buitenland ten nadele van het behoud van het cultureel erfgoed: de taal. Als het geld blijft prevaleren boven alle zaken die het visitekaartje zijn van een volk kan ik mij voorstellen dat mensen komende uit verschillende windrichtingen de taal niet eens opnemen, en ook autochtonen haar laten verloederen. Een beetje culturele eigenwaarde is niet verkeerd.

C. Cornelis, Maarssen

Karavaan

Een nieuwe karavaan mensen maakt zich op hun land te verlaten (Ten eerste, 22 november). Is dit onze toekomst, vraag ik me af? Het is een vraag die velen bezig houdt in het Westen maar de leiders gaan hem uit de weg. Waar-om? De burgers willen duidelijkheid.

H.Bruins, Leeuwarden

Contractzorg wenselijk?

Het artikel van Fred Leffers over contractvrije zorg (O&D, 23 november) is mij uit het hart gegrepen. Tijdens mijn opleiding tot psychotherapeut liep ik stage in een niet-instellingspraktijk met contract-verzekerde zorg. Ergens in de tweede helft van het jaar maakte ik mee dat de plafonds van bepaalde zorgverzekeraars waren bereikt, wat betekent dat er dan voor geen enkele patiënt van die verzekeraar nog gedeclareerd kon worden. Nieuwe patiënten kun je afwijzen, maar bij lopende behandelingen was het een dilemma: de psychotherapeutische behandeling zomaar stop zetten tot het einde van het jaar of gratis doorwerken. De psychotherapeut kiest dan meestal voor het laatste, omdat de zorg voor de patiënt op de eerste plaats komt. Geen wonder dat de verzekeraars gecontracteerde zorg goedkoper vinden. Maar is dit ook wenselijk?

Myriam Lipovsky, Utrecht

internist-psychotherapeut

Bodemdaling

Rob Deckwitz uit De Rijp loopt achter met zijn kennis (O&D, 23 november). In het ontwerp van de Markerwaard zijn grindfilters in de ringdijk voorzien die grondwaterstandsdaling en bodemdaling in Noord-Holland, als gevolg van de aanleg van de Markerwaard, moeten voorkómen. De grindfilters verbinden namelijk het buitenwater met het diepe grondwater. Proefnemingen in de vorige eeuw hebben de theorie bevestigd.

Prof. ir. J.H. Kop, Leersum

We zijn niet allemaal Mick Jagger

Cartoon Bas van der Schot Beeld Bas van der Schot

Het jarenlange gesprek over de AOW-pensioenleeftijd roept bij mij veel vragen op. Zou er ook maar iemand in Den Haag bij stilstaan of de werkvloer zit te wachten op dit gewauwel tussen werkgevers, werknemers en kabinet? Staat er ooit iemand van hen bij stil hoeveel collega’s van 60 jaar en ouder na 35 tot 40 jaar gewerkt te hebben het wel gehad hebben en snakken naar de eindstreep? Snapt er ook maar iemand daar in Den Haag dat de kloof tussen 30-jarigen en 60-plussers op de werkvloer groot is, ook qua inzichten? Snapt er niemand dat vooral de laatste jaren voor 60-plussers zeer zwaar kunnen zijn? Dat ze gewoon mee moeten blijven doen met de jongere collega’s, targets moeten blijven halen, niet ziek mogen worden, net doen alsof ze alles maar aankunnen?

Nog altijd zie ik collega’s om me heen instorten, of toch maar kiezen voor een soort generatieregeling wat hen geld kost. Of ze besluiten vroegtijdig te stoppen omdat ze het niet redden tot 67 jaar en 3 maanden, en wie weet in de toekomst tot 68, 69 jaar, wat hen vele honderden tot wel duizenden euro’s op jaarbasis kost. Om nog maar te zwijgen over de collega’s die het einde niet eens halen omdat ze ziek zijn geworden of inmiddels al zijn overleden. Wij zijn niet allemaal Mick Jagger of Paul McCartney!

Maak een pensioenstelsel waarbij je na 40 jaar gewerkt te hebben, klaar bent. Mensen die op hun 18de gaan werken, wat meestal in de zware beroepen gebeurt, zijn dan klaar op hun 58ste. Mensen die lekker genieten van hun studententijd, en pas op hun 30ste gaan werken, kunnen dan tot hun 70ste doorwerken. Dat is meestal het hogere segment. Die hebben toch geld genoeg om, als het zover is, eerder te kunnen stoppen. Mensen die geen pensioen hebben opgebouwd, behouden vanaf hun 65ste jaar gewoon hun bijstand, maar het heet dan AOW en komt ook uit dat potje.

Henny Goedemans, Amsterdam

Vakbonden, houd de poot stijf

De media zijn druk aan het zwartepieten over de schuldige van het mislukte pensioenoverleg. De politiek zegt dat het een zaak tussen werknemers en werkgevers is. Maar dit overleg speelt zich af op een speelveld dat door de overheid (de politiek) via sociale, economische en fiscale regelgeving voortdurend beïnvloed wordt. Vast staat dat de factor kapitaal zich ten koste van de factor arbeid een steeds groter stuk van de taart heeft toegeëigend. Dat wringt bij de burger, die de regering bijna dwong een jaarlijks cadeautje van 1.900 miljoen euro aan het bedrijfsleven te heroverwegen. Dat die bijna 2 miljard euro toch weer bij de werkgevers terecht kwam speelt nu op. De koopkracht van werknemers blijft achter en de pensioenen werden zo’n 10 jaar geleden bevroren en dreigen te worden gekort. Dit remt de economie fors en veroorzaakt groot onbehagen.

De vakbonden hebben groot gelijk dat ze inzake het pensioenoverleg hun achterban niet opnieuw laten inleveren. Die 2 miljard euro structureel hadden veel kunnen betekenen voor het verbeteren van de koopkracht van werknemers en het oplossen van het pensioenprobleem. Vakbonden, houd de poot maar stijf.

P. Smeets, Roermond

Guusje ter Horst

Het interview met Guusje ter Horst (Ten eerste, 21 november) zal bij menige zorgverlener een gevoelige snaar hebben geraakt. Mogelijk zelfs een open zenuw. Want de rigide budgettering en de verkokerde organisatie bij de zorgverzekeraars werken verlammend op alle geledingen in de zorg. Zorgverzekeraars die zeggen te willen sturen op zorg, maar daarvoor geen budget wensen vrij te maken of dat doen door elders op verrichtingen of verstrekkingen te korten, maken veel kapot.

Terecht wordt in het artikel geconcludeerd dat de zorg budgettair op slot zit.

Dat slot is er door de overheid op gezet en zorgverzekeraars kwijten zich mogelijk beter van hun taak dan hun opdrachtgever heeft bedoeld. Je vraagt je af: wie ziet er dan op dit proces toe?

Hoe dan ook, er is een schokeffect nodig om te komen tot een beleid dat meer aansluit bij de wensen uit het veld en de samenleving. De gezamenlijke zorgverleners en zorginstellingen kunnen voor zo’n schokeffect zorgen door collectief te weigeren de contracten voor 2019 te tekenen. Ik roep daar graag toe op.

Ies van Golen, Duivendrecht, apotheker

Blijf oefenen

Het is jammer dat in het stuk ter ere van de promotie van Laura Kok (V, 20 november) onvermeld blijft dat in Den Haag in het huidige HMC al meer dan 25 jaar het MCDM bestaat, een medisch centrum voor dansers en musici. Het werd opgericht door onder meer A.B.M. (Boni) Rietveld, orthopedisch chirurg en musicus. Ook hij heeft altijd veel belang gehecht aan het met elkaar verbonden zijn van lichamelijke en psychische elementen bij de klachten van zowel dansers als musici. Een belangrijk advies dat hij mensen meegaf als zij tijdelijk hun beroep fysiek niet konden uitoefenen, was dat zij moesten blijven dansen of musiceren. Daarmee doelde hij op het in gedachten blijven oefenen. Me dunkt een zeer waardevol advies.

Wolter Birza, ’s-Gravenhage

Wit spek

In mijn geboortedorp was in de jaren vijftig alleen maar keramische industrie: dakpannen en gresbuizen. Een flink deel van de gemeenschap had een of twee varkens, met daarbij een eigen moestuin. In mijn herinnering haalden de mannen die jam op hun brood hadden de 65 jaar niet. Zij vielen al om voor hun pensioenleeftijd was aangebroken. Ik roep de mannen stratenmakers en de andere fysiek zware beroepen op om het witte spek te gaan eten. De enige echte energie. En nog lekker ook. Tenslotte is het bijna winter.

J.P. Kierkels, Boerakker

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden