ColumnAaf Brandt Corstius

De reden dat ik weer Boer zoekt vrouw kijk: Steffi de ponyfokker

Als een programma zo lang loopt als Boer zoekt vrouw, kun je, net zoals met andere langlopende zaken in de geschiedenis, tendensen en fases gaan onderscheiden. Je had het #MeToo-seizoen (#boergeert), je had het Bertie-tijdperk, dat flink werd verlengd omdat Bertie tegen haar introverte en zwijgende aard in een totale mediaslet bleek te zijn, en je had de goeie ouwe tijd, toen de boeren nog niet door jarenlang naar het programma kijken hadden geleerd hoe ze spontaan en mediawenselijk moesten doen maar nog gewoon vieze aardappelprakjes klaarmaakten en die met hun elleboog op tafel naar binnen schrokten.

Ik ben na een paar jaar niet kijken weer begonnen aan het programma, puur en alleen voor Steffi de ponyfokker. Ik vind Steffi zo’n leuk mens, van haar genderneutrale outfits tot haar blozende wangen tot haar minderwaardigheidscomplex tot haar toch ongemerkt toch best goeie flirttechnieken – voor haar kijk ik.

De andere boeren vind ik saai, en één boer is niet geschikt voor het programma (de mensen die kijken weten wie ik bedoel, het is Marnix, een boer die het liefst alleen kookt, alleen eet, alleen hekken open en dicht doet voor zijn paarden en het liefst alleen, welnu, ís).

Misschien komt het doordat ik er een paar jaar uit geweest ben, dan zie je de dingen soms helderder, maar ik geloof dat ik een probleem observeer dat door de langlopendheid van het programma veroorzaakt wordt: de boeren denken dat het allemaal wel goedkomt. Zij hebben in talloze voorgaande seizoenen gezien hoe de vrouwen en mannen die brieven geschreven hebben eigenlijk zonder verdere externe motivatie of inspanning van de boeren zelf altijd volledig voor de boeren gaan. En hoe er altijd een overblijft die de perfecte match blijkt te zijn en bezweert alles voor de paddenstoelenteler/paardenfokker/paardenbloemverbouwer in kwestie te willen doen/laten.

De boeren hebben gezien hoe er, ondanks het feit dat er natuurlijk zoiets bestaat als het fenomeen pijnlijke citytrip, heel veel boeren getrouwd, voortgeplant en gelukkig uit deze serie zijn voortgekomen. Ze weten na seizoenen en seizoenen dat het, als je eenmaal bent uitgekozen door Yvon en haar hond en de brievenschrijvers, meestal wel goedkomt met de liefde. En als niet, dan heb je thuis nog 178 andere brieven liggen waar je na de opnames doorheen kunt tinderen.

En daarom doen die boeren niks meer. Ze flirten niet, ze doen niet aan schalkse blikken in de stal, ze vragen zelden of één iemand even met ze mee wil op de tractor om een klusje te klaren (in de wereld van BZV gelijkstaand aan een onenightstand). Er kan nog geen knipoog vanaf. Ze werken zich gewoon gestaag door de opnamedagen heen naar de laatst overblijvende kandidaat.

Behalve Steffi. Die flirt. Per ongeluk. Godzijdank.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden