In 150 woordenSander Donkers

De punt zit in de shit. Overheid, doe iets!

Linguïsten hebben ontdekt dat huidige tieners en twintigers de punt een onaangenaam leesteken vinden. Ikzelf, geen linguïst, dacht onmiddellijk aan het soort zinnetjes dat iedereen in zijn jeugd vervelend vindt. ‘Je eet gewoon je bord leeg, punt!’ Dit kan het imago van de punt geen goed gedaan hebben. Maar waarom ben ik dan later toch zo gehecht geraakt aan het kleine zwarte balletje, dat helderheid schept in elke tekst, en zij niet?

Het antwoord is, natuurlijk: de smartphone. Al die korte berichten. Omdat drukken op ‘send’ al geldt als een duidelijk einde, komt wie dan ook nog een punt plaatst geïrriteerd over. Voor de ontvanger voelt het als een onverwachte stemverheffing. Niet chill. Ik snap het, maar tegelijkertijd vrees ik dat de puntloze zin mettertijd zal doorsijpelen naar afstudeerscripties, gemeentefolders, de troonrede.

Hoog tijd voor een vast niet al te kansrijke overheidscampagne, met posters, spotjes en ambassadeurs. ‘De punt ademt. De punt is stilte. De punt… pak je rust!’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden