Laat het stoppenJulien Althuisius

De prijs voor een kopje thee is de logische uitwas van een tijdperk waarin het loont een klootzak te zijn

Niet alle moderne verschijnselen hoeven we goed te keuren. Er zijn zaken waar we ons tegen kunnen, nee móéten verzetten. Deze week keert Julien Althuisius zich tegen belachelijk dure thee.

Er is een café in het Amsterdamse Westerpark waar je 3,50 euro voor een kop thee betaalt.

Ik begrijp dat de schoorsteen moet roken. Dat er brood op de plank moet. Dat de huur moet worden betaald, net als het salaris van degene die het water in een kopje doet en naar je tafel brengt. Een café heeft verzekeringen, rentelasten, bankkosten, het lidmaatschap van Koninklijke Horeca Nederland. Afschrijvingen, van de koelkasten tot de ovens en de professionele blender. Ik begrijp dat er iemand betaald moet worden voor al die prachtige chalk art. Dat er kosten zijn voor gas, elektra en water, voor die racefiets aan de muur. Dat de koekjes en de zakjes met honing of suiker die erbij komen ook niet gratis zijn. En dat je het in de horeca niet moet hebben van de marges op het eten, maar die van de drank die je serveert. Dat snap ik allemaal. Maar kom op.

En voordat u in de pen klimt om me erop te wijzen dat Nederland groter is dan Amsterdam: in elke zichzelf respecterende Nederlandse stad, van Amsterdam tot Rotterdam tot Utrecht tot Eindhoven tot Maastricht zijn er cafés die een misdadig bedrag voor een kop thee vragen. Dure thee is inmiddels een stedelijk probleem.

Ik heb het hier niet over een zeldzame darjeeling-thee, verbouwd door zwijgende monniken op Indiase akkers bewaterd met een tienduizenden jaren oud maar briljant irrigatiesysteem, met paard en wagen naar Nederland gebracht in zijden zakjes, geserveerd in San Pellegrino-mineraalwater van 82 graden, in een ter plekke geblazen glas, opgediend door een precies goed geparfumeerde lakei, die in drie talen vloeiend een spectaculair saai, maar doorwrocht betoog houdt over de origine van deze exclusieve theesoort. Nee, ik heb het over gewoon heet water in een gewoon hoog duralex-glas, met een paar gewone schijfjes gember, of citroen, of een takje munt, of – als je extreem veel geluk hebt – een zakje Pukka-thee.

Waar de torenhoge (en eveneens idiote) prijs van een contemporaine kop koffie nog enigszins valt te bepleiten met het soort bonen dat gebruikt wordt, waar, wanneer, hoe en door wie die gebrand zijn, havermelk, koemelk, ezelinnenmelk en de aanschaf en onderhoud van een dure espressomachine, zijn er vrij weinig redenen te bedenken waarom kraanwater uit een waterkoker met een takje munt net zo veel moet kosten als een weekabonnement op een streamingdienst.

Ik weet niet waar of wanneer het misging met de theeprijs. Misschien ergens rond het moment dat mensen 250.000 euro gingen betalen voor een ‘woning’ van 35 m2, of 5.000 euro voor een bakfiets, of 25.000 euro voor een Instagrampost van Bas Smit (het is niet erg als u niet weet wie dat is. Sterker nog, het zou u sieren). Er is in ieder geval ooit een moment geweest dat iemand 3,50 (of 2,99, lekker goedkoop) vroeg voor een kop thee, zijn adem inhield en met grote verbazing moet hebben toegezien hoe mensen bereid waren dat te betalen. Wat dat betreft is de prijs voor een simpel kopje thee de logische uitwas van een tijdperk waarin het loont een klootzak te zijn – the age of assholes – , waarin obsceniteit en schofterigheid de norm zijn, alles commercieel uitgebuit moet worden en de grenzen van het toelaatbare steeds maar worden opgezocht en opgerekt. Dat je het ervoor kan vragen, betekent tegenwoordig dat je het er ook voor móét vragen. Een kop gemberthee als een heet opgediende middelvinger naar de maatschappij.

Deze rubriek is een wekelijkse herinnering aan het feit dat we met zijn allen wel even normaal moeten blijven doen. Welnu, het is heel simpel: 3,50 voor een kop thee is niet normaal. Oké? Oké.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden