Column De Beeldvormers

De perp walk van Harvey Weinstein

De rubriek Beeldvormers onderzoekt hoe een foto onze kijk op de werkelijkheid bepaalt. Deze week: Van de rode loper naar de perp walk.

Harvey Weinstein verlaat geboeid het politiestation in Manhattan, op 25 mei. Foto Todd Heisler / The New York Times Syndication / Hollandse Hoogte

Mensen die naar Amerikaanse politieseries kijken weten dat criminelen vaak ‘perps’ worden genoemd, afkorting voor ‘perpetrators’, daders. En dat het voorgeleiden van deze verdachten, voor het oog van de uitgenodigde media, de ‘perp walk’ wordt genoemd. Het is een traditie waar met name de politie in New York aan vasthoudt, daarbij bezwaren over privacy of het feit dat je onschuldig bent totdat het tegendeel is bewezen terzijde schuivend.

Op vrijdagochtend 25 mei was het de beurt aan filmproducent Harvey Weinstein, die in oktober 2017 in The New York Times en de New Yorker door tientallen vrouwen werd beschuldigd van aanranding en verkrachting. De artikelen stonden aan de wieg van het MeToo-schandaal dat binnen korte tijd een wereldwijd fenomeen werd, waarbij talloze grote mannen uit de wereld van media, politiek en showbizz ten val kwamen.

Even voor half acht in de ochtend stopte een donkere auto voor het First Precinct Station House van de New York Police Departement (NYPD) in Downtown Manhattan. Er waren tientallen fotografen aanwezig en nieuwsprogramma’s brachten de beelden live. Weinstein droeg een zwart jasje over een lichtblauwe trui, een ‘baby blue sweater’, schreef Time Magazine, een ‘troostende kleur’, kennelijk bedoeld om ‘de onschuld van de jeugd’ op te roepen. Het verslag van Time Magazine gaf al aan dat er weinig speelruimte voor de filmproducent was om een neutrale indruk te maken.

De rode loper, maar dan anders

Meer dan één professionele toeschouwer maakte de vergelijking met een ander spektakel waar ze Weinstein zo vaak hadden aangetroffen: de rode loper. Ook hier hadden de fotografen zich achter de afzetting opgesteld, wachtend op het fotomoment. Website The Daily Beast hielp de vergelijking een handje door een fotomontage te maken van Weinstein en de twee agenten die hem arresteerden op een rode loper. Quote uit hun verslag: ‘De angstaanjagendste monsters zijn te herkennen aan hun glimlach.’

Harvey Weinstein komt aan bij het politiebureau. Foto REUTERS

Bij aankomst droeg de verdachte drie boeken, waarvan twee onmiddellijk herkend, en geanalyseerd, werden. Het waren Something wonderful: Rodgers and Hammerstein’s Broadway Revolution van Todd Purdum en de biografie van filmmaker Elia Kazan van schrijver Richard Schickel. Kazan was de grote regisseur die in 1952 een aantal van zijn collega’s verraadde tegenover het House Unamerican Activities Committee, hoogtepunt van de heksenjacht op communisten. Kwam Weinstein al niet weg met de kleur van zijn trui, de boektitels vielen ook niet in goede aarde. The New Yorker: ‘afgezaagde symbolen’, die artistieke revolutie en heksenjacht suggereerden.

Drie setjes handboeien

Weinstein betrad het politiebureau, waar zijn vingerafdrukken werden genomen en hij in de boeien werd geslagen. Daar zouden drie setjes handboeien voor nodig zijn geweest, schreef een van de journalisten, ‘gezien zijn omvang’. En hij kon zijn boeken niet meer dragen. Op een van de foto’s binnen zien we hoe iemand het stapeltje heeft overgenomen.

De boeken, die Weinstein bij zich had, worden overgenomen, in verband met de handboeien. Foto Stephanie Keith / Getty Images

En zo werd hij naar buiten geleid, met aan zijn zij sergeant Keri Thompson en haar collega Nicholas DiGaudio, leden van de New York Police Department Special Victims Division. Het feit dat een van de officieren een vrouw was veroorzaakte een golf van opwinding online, waar foto’s van Thompson en Weinstein in de boeien onmiddellijk viral gingen.

Todd Heisler, fotograaf voor The New York Times had een hoger standpunt gekozen, tegen de ochtendzon in. Op zijn foto is het peleton fotografen aan de overkant goed te zien.

Een klassieke scène

Het is een klassieke scène, zo Amerikaans als Law & Order en het proza van Tom Wolfe. In zijn succesvolste roman, The Bonfire of the Vanities, wordt hoofdpersoon Sherman McCoy ook gedwongen een perp walk te doen. Zijn fictieve advocaat Tommy Killian was gebaseerd op de bekende New Yorkse advocaat Ed Hayes. Wolfe nam het advies aan McCoy van hem over: ‘Je zegt niets. Je laat geen enkele uitdrukking zien. Je bedekt je gezicht niet, je laat je hoofd niet hangen. Je weet niet eens dat ze er zijn. You can’t win with these assholes, so don’t even try.

Deze week verklaarde Benjamin Brafman, de advocaat van Harvey Weinstein, dat hij onschuldig is. Hij meldde dat hij de naam van zijn cliënt ging zuiveren. De beschuldigingen van de vrouwen noemde hij ‘absurd’.

Time Magazine noemde het beeld van Weinstein in de boeien: de ‘openingsscène’.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.