Column Sylvia Witteman

De overgrote meerderheid van de bevolking heeft wel wat beters te doen dan polemiseren met wildvreemden

‘Ik ben een autist, ik leg mijn spullen op de kassaband van zwaar naar licht’, deelde iemand mede op Twitter. Hij kreeg een storm van terechtwijzingen retour: daar is niets autistisch aan, dat doet ieder normaal mens. Je hoeft maar één keer je verpletterde druiven te hebben teruggevonden onder een blik kattenvoer, en je doet het nooit meer verkeerd. 

Het was een welkome afwisseling op die andere discussie die al dagen woedt: mag een man bij warm weer in een korte broek naar kantoor?

Nou ja, sociale media zijn, in tegenstelling tot wat veel journalisten denken, bepaald geen betrouwbare vinger aan de pols van de maatschappij. De overgrote meerderheid van de bevolking heeft immers wat beters of leukers te doen dan polemiseren met wildvreemden, laat staan over boodschappen of korte broeken.

Nu we het toch over boodschappen hebben: wat bezielt toch de mensen die, terwijl de caissière hun spullen scant, als verlamd staan te wachten tot ze klaar is, voordat ze eindelijk aan het inpakken van hun vier tassen beginnen? Inmiddels is de caissière alweer aan de volgende klant begonnen, die dus niet bij zijn spullen kan en tandenknarsend moet wachten tot de treuzelaar eindelijk uitgetreuzeld is, waardoor ook de daaropvolgende klant moet wachten, ad infinitum. Daar hoor je nou nooit iemand over.

Wel over VVD-fractieleider Klaas Dijkhoff, trouwens. Die wil ontvangers van bijstand korten op hun uitkering; ze kunnen het afgeroomde bedrag dan ‘aanvullen’, bijvoorbeeld door ‘iets nuttigs te doen voor de medemens’. Sinds zijn uitspraak wordt Dijkhoff, door de woedende meerderheid op diezelfde sociale media, weggezet als een schoft.

Terwijl ik weer eens in de supermarkt stond te wachten op zo’n kassatreuzelaar dacht ik aan mijn penvriendin. Zij is een oude dame die haar bed niet meer uit kan. Ze heeft geen partner of kinderen. Thuiszorg komt wel helpen, maar doet geen boodschappen. Zelf woon ik te ver weg. Dus betaal ik iemand om af en toe boodschappen voor haar te doen.

Dat doe ik met plezier. Maar soms denk ik: er zijn meer van zulke bedlegerige oude dames. En er zijn ook nogal wat mensen zonder werk. Die zouden eigenlijk best boodschappen kunnen doen voor iemand in de buurt die dat zelf niet kan.

Zoiets moet Dijkhoff ook gedacht hebben. Daarom gaat hij nu als schoft door het leven, dat wil zeggen, onder boze lieden op de sociale media. Maar er zijn ook andere mensen. Types die er maar liever het zwijgen toedoen, omdat ze nog steeds niet helemaal weten wat ze ervan moeten vinden. Zoals ik.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.