ColumnSylvia Witteman

De oude man kwam naar buiten met een bakje zogeheten ‘visfriet’, een paneercreatie voor mensen die eigenlijk niet zo van vis houden

Aan een tafeltje voor de deur van de visboer stond ik een tweede haring te overwegen, naast een jong stel dat kibbeling at, samen uit een grote bak. Het meisje, blond met een vulgair beschilderd poezengezichtje, peuzelde met twee handen, de jongen gebruikte alleen zijn linkerhand: met rechts aaide hij het meisje over haar onderrug, waarbij zijn hand telkens even in haar broekband verdween. Hij had leuk haar, maar zijn ogen stonden te dicht bij elkaar.

Er kwam een wat slobberige oude man aanlopen. Hij duwde het lege onderstel van een kinderwagen voor zich uit. Op een van de dwarsbuizen zat een grote papegaai – zo’n klassieke zeeroversmetgezel in Mondriaankleuren – nieuwsgierig om zich heen te kijken. ‘Lekker, hè?’, riep de papegaai. Hij klonk krakerig, als een oud cassettebandje.

De man parkeerde de papegaai en liep bij de visboer naar binnen. ‘Lekker, hè?’, riep de vogel nog eens. Verrukt stompte het meisje de jongen in zijn zij. ‘Mitch, hij kan praten!’, zei ze. ‘Ja’, antwoordde Mitch kauwend. Zijn hand dwaalde nog steeds rond haar bilspleet.

De oude man kwam naar buiten met een bakje zogeheten ‘visfriet’, een paneercreatie voor mensen die eigenlijk niet zo van vis houden. Hij brak zo’n staafje doormidden, blies er even op, stak de ene helft in zijn ingevallen mond en overhandigde de andere helft aan de papegaai. Het beest nam de versnapering voorzichtig in zijn poot en beet er, met die kromme snavel, een piepklein stukje vanaf. ‘Lekker, hè?’, zei hij weer.

‘Oooo Mitch, wat schattig! Moet je kijken wat hij netjes eet!’, koerde het meisje. ‘Ja…’, zei Mitch weer. Hij stopte nog een brok vis in zijn mond en trok haar onderlichaam hebberig tegen zich aan. ‘Mitch, kíjk nou’, vleide het meisje. De papegaai nam weer zo’n keurig hapje. ‘Hè Jezus, je kíjkt niet eens!’

Met tegenzin draaide de jongen zijn hoofd in de richting van de papegaai die inmiddels dansende bewegingen maakte op zijn geïmproviseerde vervoermiddel. De vogel hield zijn kop schuin, volgde de jongen met zijn felle kraalogen en kraste ‘Lekker, hè?’.

Mitch trok een vies gezicht. ‘Ik heb niks met die beesten’, zei hij. Op de boze blik van het meisje forceerde hij een glimlach en vervolgde: ‘Ik vind jou véél mooier…’ Opnieuw greep hij haar bij haar billen. De papegaai fladderde opgewonden met zijn vleugels en krijste: ‘Lekker, hè? Lekker, hè? Lekker hè?’

‘Jezus, Mitch, blijf nou eindelijk es van mijn kont af!’, snauwde het meisje. Ze rukte zich los en begon woedend het slot van haar fiets open te maken.

‘Schijtbeest’, siste de jongen.

Spottend keek de papegaai toe. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden