Column Bert Wagendorp

De Oostvaardersplassen, onze eigen killing fields

De bestuursrechter in Lelystad heeft gisteren toestemming gegeven voor het afschieten van 1.800 edelherten in de Oostvaardersplassen. Dit om te voorkomen dat zich in de Nederlandse jungle komende winter dezelfde taferelen zullen afspelen als een jaar geleden. Toen leden de grote grazers in het ­gebied honger, ging Staatsbosbeheer over tot afschot, kwamen dierenvrienden aanrijden met hooibalen in de kofferbak en werden boswachters ernstig bedreigd.

Een van de advocaten van de partijen die het afschieten wilden tegenhouden had het over ‘een moordpartij’ en in de Volkskrant was eerder al sprake van ‘massa-executie’. Vermoedelijk zal op 29 november het vuur op de grote grazers worden geopend en diezelfde avond nog zal Britt Dekker aanschuiven bij DWDD, Pauw én RTL Late Night, als stem van de nationale verontwaardiging – een stem waarmee je overigens met gemak een roedel wilde zwijnen naar de rand van de afgrond kunt drijven.

Begin november was schrijver Marieke Lucas Rijneveld tafelmens bij DWDD. Zij stelde voor de bedreigde edelherten te laten adopteren. Ik dacht nog: niet doen, voor je het weet nemen ze je serieus, maar het was al te laat. Britt Dekker was er ook en die was meteen een en al enthousiasme. Van de weeromstuit zag Matthijs van Nieuwkerk zich genoodzaakt twee herten onderdak toe te zeggen.

De onbestemde verongelijktheid die dankzij Zwarte Piet altijd weer even een concreet doelwit krijgt, kan na 5 december naadloos overgaan in de verontwaardiging om het bloedbad van de Oostvaardersplassen, onze eigen killing fields. Staatsbosbeheer wil dagelijks twintig grote grazers omleggen, dus er is alle tijd om de woede op gang te laten komen, hem rond Kerst flink op te voeren en daarna in de koude januarimaand tot een climax te brengen.

De Vogelbescherming vreest dat de herten voor de ­kogelregen naar de moerassen zullen vluchten, waar nietsvermoedende vogels zich kalm zitten voor te bereiden op het broedseizoen. Dat worden huiveringwekkende beelden, beestjes schrikken zich kapot.

De NOS had laatst uitgezocht hoeveel dieren elk jaar worden afgeschoten op andere plekken. Op de Veluwe werden vorig jaar 1.500 van de 2.430 edelherten preventief geruimd, van de 846 damherten wisten er maar 78 aan de kogelregen te ontkomen.

Vroeger hield Prins Bernhard (1911-2004) de wildstand als een one man destruction unit met een waar spervuur persoonlijk binnen de perken. De prins (Abknallen!) maaide vooral wilde zwijnen in groten getale neer. Had het aan hem gelegen, dan hadden we alleen nog maar opgezette wilde zwijnen gehad. Geen haan die ernaar kraaide, zo was-ie nou eenmaal, de prins, Obelix met een dubbelloops. Maar ook vorig jaar nog werden 4.500 van de 6.200 ­Veluwse zwijnen gefusilleerd. Weinig over gehoord.

De verontwaardiging heeft een exacte geografische ­locatie, tussen Almere en Lelystad, in de Oostvaardersplassen. Die zijn inmiddels zo kaalgevreten, dat alles heel goed zichtbaar is. De Nieuwe Wildernis in de polder is een etalage van het lijden van de grote grazers. Wij drukken onze neus tegen het venster en huiveren. Afgelopen zomer ging vertoning van de gelijknamige film in Harderwijk niet door, na bedreigingen door dierenactivisten.

De taferelen van afgelopen winter zullen ons wellicht bespaard blijven, maar daarvoor komen andere in de plaats. Ze moeten niet denken dat we ons de kans op hevige verontwaardiging zo gemakkelijk laten afpakken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.