ColumnBert Wagendorp

De NSB’ers van het coronaklikken gaan het druk krijgen

De voorpagina van de Volkskrant van dinsdag leek een drieluik van Henri Matisse die met plakken en knippen de branding had verbeeld. In werkelijkheid – de werkelijkheid van de coronascenaristen, dat wel – waren het drie scenario’s voor het vervolg van de pandemie, ‘Het smeulende vuur’, ‘De herfstpiek’ en ‘Pieken en dalen’: meer een Noorse trilogie over de gedoemde liefde tussen zalmvisser Knut en elandenhoedster Åse dan de resultaten van wetenschappelijk koffiedikkijken.

Ik ben inmiddels allergisch voor coronascenario's. De hele obsessie met het virus begint me op de zenuwen te werken. Ik ben voor het afschalen van het coronanieuws, in elk geval tot het vaccin er is. Dit is niet vol te houden.

Ik heb wel weer eens zin in echte politiek – en dan bedoel ik niet het afzichtelijke geleuter bij Denk en 50Plus.

Het is de onzichtbaarheid van de vijand die langzaam maar zeker je moreel sloopt. Het virus maakt de natuurlijke reactie op gevaar, vluchten of vechten, beide onmogelijk. Je zit voortdurend in de verdediging en dat leidt tot machteloze woede. Dat is fnuikend en slecht voor je hart.

De economische gevolgen, maar zeker ook de sociale, winnen snel aan gewicht in de discussie over de te nemen maatregelen. Dat moet ook. Je kunt nu al constateren dat negeergedrag toeneemt: dikke middelvinger naar het virus. Angst verdwijnt met gewenning en bepaalt steeds minder ons gedrag. Het duurt niet lang meer of de oproepen van Mark Rutte (‘Blijf thuis!’) verliezen hun kracht. De NSB’ers van het coronaklikken gaan het druk krijgen.

Ik wil weer harde politieke debatten over de toekomst van Nederland, niet over de toekomst van het virus. We moeten ons gaan bezighouden met kwesties voorbij de laatste golf; laat dat in godsnaam zijn vóór het in de scenario’s aangegeven laatste golfje van de eerste maanden van 2022. Anders zal de Volkskrant de rubriek ‘Krankzinnigheid in cijfers’ moeten invoeren en stromen de ic’s vol met coronawaanzinnigen.

De burgemeester van Nijmegen, de aimabele CDA-bourgondiër Hubert Bruls, werd vorige week in deze krant geïnterviewd. Bruls had al diep nagedacht over de tijd na corona. Hij wil zo snel mogelijk terug naar ‘de oude orde die we samen hebben opgebouwd’, en verder geen malle fratsen: ‘Kom op zeg, ons leven vóór de coronacrisis was toch fantastisch?’ Goeie aftrap van de discussie over waar we straks naar toe moeten.

De gedachte dat juist de coronacrisis duidelijk maakt dat het voor de crisis wellicht allemaal wat fantastischer leek dan het in werkelijkheid was, is aan Bruls niet besteed. Aan het hele CDA niet, vrees ik. In Brabant is de partij, samen met FvD en VVD, klaar voor de grote stap terugwaarts – een voorproefje van wat er straks landelijk kan gebeuren.

Het coronavirus maakt alles scherper zichtbaar, ook politieke scheidslijnen. Teruggaan naar hoe het was, zei PvdA-leider Asscher onlangs in Trouw, zou een ‘kolossale vergissing’ zijn, ‘Russisch roulette met een gemeenschap’. Misschien heeft het coronavirus nóg een ingrijpend gevolg en zet het de PvdA eindelijk, na jarenlang dolen in de neoliberale wildernis, weer op het linkse spoor.

De linkse lethargie, het bange compromisgedrag, het pleasen naar rechts, het virus maakt er hopelijk een einde aan. De verkiezingen van 17 maart worden, welk Matisse-scenario zich ook gaat voltrekken, de coronaverkiezingen, dat staat vast.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden