Column Arthur van Amerongen

De Neerlandica analyseerde mijn Volkskrant-columns en schreef een vernietigend essay

Ik ging stoppen met alles, zoals ieder jaar in aanloop naar de donkere dagen voor Kerst. Nooit meer sigaretten, cocaïne, wietolie, alcohol, koffie, vlees, suiker en porno. Toen stierf mijn lieve vriendje Charles Hofman zomaar. Het regende onafgebroken in Vila Pouca da Beira en de priester die de uitvaartmis deed, bleek een gluiperige Jezuïet (een pleonasme maar het klinkt zo mooi). De valse kloothommel weigerde de Vier letzte Lieder van Richard Strauss te draaien, nota bene Hofmans lievelingsmuziek. Charles rust nu naast Gerrit en dat is een schrale troost. 

De nazit was in de geest van de Komrijtjes maar tijdens de terugreis naar de Algarve voelde ik mij bijzonder verdrietig. Mijn spleen verhevigde toen ik mijzelf ’s anderendaags op de treurbuis zag in het jongerenprogramma Trippers, dat voorheen Spuiten en Slikken heette. Emma, Kim en Eva hadden mij en Ivo Teulings een dag gevolgd in Marbella vanwege onze bestseller Costa del CokeDat was knus, tot de meisjes over bloedcocaïne begonnen. 

Ik stamelde dat ik de cocaleros steunde, de arme cocaboertjes in de Andes, maar ik snuifschaamde me wel voor de camera. Gelukkig waren we uiteindelijk maar vier minuten in beeld en werden Costa del Coke en onze achternamen niet genoemd. 

De gifbeker was nog niet leeg want kunstbroeder Joris van Os attendeerde mij op het tijdschrift Nederlandse Letterkunde, waarin ik word gefileerd door Emma Gosses. De Neerlandica analyseerde mijn vierhonderd Volkskrant-columns en schreef een vernietigend essay, getiteld: ‘Een man in het nauw’.

Haar conclusie: het beeld dat Van Amerongen van zijn heteronormatieve mannelijkheid neerzet, reflecteert de cultuurhistorische ontwikkelingen vanaf de jaren zestig in Nederland en is illustratief voor hedendaagse mechanismen in de maatschappij, zoals seksueel nationalisme, witte onschuld, wit privilege en daaraan gekoppeld masculinnocence en phallogocentrisme.

Beng...

Al mijn goede voornemens waren verdwenen. Ik brulde: opgedonderd met stopcember! Eerst ging ik troostschranzen bij Belgisch restaurant Günther: een Paraguayaanse steak van een pond, uiteraard saignant. Ik verorberde drie porties chocolademousse, zoop een fles brandy leeg bij de koffie en scoorde troostcoke in Olhão, voldoende om mijn kerstboom te besneeuwen.

Thuis ging ik helemaal wappie pornosurfen en stuitte toevallig op het tijdschrift Neerlandistiek, met daarin een polemiek van prof. dr. J.H.T. Joosten van de Radboud Universiteit. De professor sloopt het koeterwaals van zijn collega Emma Gosses en verdedigt mij:  ‘Tuurtje is in de grond geen slechte jongen’. Wat een heerlijk einde van een kutweek: ik was de canon der vaderlandse literatuurwetenschap binnengedrongen.

Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden