VerslaggeverscolumnMarjon Bolwijn in Almelo

De natuur als uitlaatklep voor wie de quarantaine niet meer trekt

Lekker chillen tussen de struiken en crossen door de bossen. ‘Groene boa’s’ hebben hun handen vol aan medelanders die de thuisisolatie niet meer trekken en zich uitleven in natuurgebieden. Er zijn meer motorcrossers, stropers en vrijbuiters dan normaal, constateert Rolf Overdiep, voorzitter van de Koninklijke Nederlandse Vereniging voor Natuurtoezicht.

Wim Kutterik, al 33 jaar groene boa in het 1300 hectare grote landgoed van Huize Almelo, kan het ergens wel begrijpen. Sommigen zoeken een uitweg voor hun opgekropte energie of frustraties over de beperkte bewegingsvrijheid. Naar elkaars gezelschap smachtende jongeren zoeken ontmoetingsplaatsen waar ze zich onbespied wanen. Wandelaars vergroten hun actieradius met ‘ontdekkingstochten’ in de natuur. Maar als buitengewoon opsporingsambtenaar (boa) in het groen, moet hij hen tot de orde roepen of bekeuren bij overtreding van de regels. De grote druk op het grotendeels vrij toegankelijke landgoed in coronatijd, maakt dat hij al drie weken lang zeven dagen in de week aan het werk is. ‘Op de gekste plekken duiken mensen op.’

Groene boa Wim Kutterik.Beeld Marjon Bolwijn

Zondag trek ik een dag met Kutterik op. Hij staat in vol ornaat – fluorescerend kogelwerend vest, een wapenstok, handboeien, pistool en pepperspray aan zijn broekriem, een petje tegen de felle zon - mij op te wachten voor Huize Almelo. ‘Wat ziet u er stoer uit,’ zegt de 83-jarige kasteelbewoner, gravin Van Rechteren Limpurg, die even poolshoogte komt nemen.

Middenin zijn verhaal over een hoogzwangere ree die hij de vorige dag langs een landweggetje zwaargewond aantrof – aangereden op de vlucht voor ‘natuurverstoorders’ – komt er op de portofoon een melding binnen. Twee motoren crossen door natuurgebied Twickel. Ze scheuren richting Almelo. Kutterik zegt de gravin gedag en stapt in zijn terreinwagen. Ik kies een zitplaats rechts achterin.

Hij zet koers richting het Nijreesbos, waar de crossers binnen een kwartier zouden kunnen zijn. De wijde omtrek kent hij op zijn duimpje, maar veel kans geeft hij zijn poging tot een heterdaadje niet. Crossers komen doorgaans in een moordend tempo aanrijden. ‘Het is riskant ervoor te springen.’ Hij schat het uitje van de twee in als ‘pure verveling’. ‘Normaal staan deze jongens zondags waarschijnlijk op het voetbalveld. Ze willen bewegen, erop uit.’

‘Oh, ik heb het bordje niet gezien.’Beeld Marjon Bolwijn

Bochten draaiend door het coulisselandschap vertelt hij dat zijn uitrusting geen overbodige luxe is. Stropers en criminelen die drugsafval lozen in de natuur zijn vaak bewapend. Hoewel hij een goed lijntje heeft met de politie van Almelo, staat Kutterik er bij calamiteiten in eerste instantie altijd alleen voor. ‘Vroeger had je de veldpolitie, maar sinds die is afgeschaft komt de politie niet meer in buitengebied.’

Ineens trapt hij op de rem. Op een open veld ziet hij een echtpaar in de weer met een jonge jachthond. De bruin-wit gevlekte heidewachtel springt als een dolle in het rond als Kutterik komt aanlopen. ‘Zie je, nu gaat het meteen mis,’ roept de vrouw nerveus. Wat ze hier aan het doen zijn, luidt de vraag. ‘Alle puppytrainingen zijn afgelast, waar moeten we anders onze hond trainen?’ De opsporingsambtenaar wijst op de houtwallen langs het veld en zegt dat reeën en hun jongen zich daar verschuilen. ‘Ze ruiken mens en dier al op 150 meter afstand. Dan raken ze in de stress. U mag hier niet met uw hond komen want dat verstoort de natuur.’ Terwijl Kutterik terugloopt naar zijn auto, en mompelt dat de meeste mensen ‘geen idee hebben van wat zich allemaal afspeelt in de natuur’, besluit het echtpaar dan maar op zoek te gaan naar een industrieterrein.

We passeren de kronkelende Bornsebeek en stoppen even om het glinsterende water en de ontluikende begroeiing langs de oevers te bewonderen. Op dat moment scheuren ineens de twee crossmotoren met een noodgang voorbij. In de zandstorm die ze veroorzaken valt nog geen glimp van de kentekenplaten te ontwaren. Kutterik tuurt in de verte: een blauwe Suzuki en een oranje KTM. Hij baalt als een stekker en laat zijn gaspedaal onberoerd. ‘Dat is zinloos, ik haal ze echt niet meer in.’

Met verbaliseren en boetes is hij deze coronatijd terughoudend. Hij houdt het bij een strenge waarschuwing, zoals bij de jongeren die maaltijden van McDonald’s op scooters naar het bos slepen en daar verorberen. ‘Ik laat ze weten dubbel in overtreding te zijn: én samenscholen én troep achterlaten.’ Alleen wie nonchalance uitstraalt, een grote mond opzet en voor de tweede keer in de fout gaat, slingert hij op de bon. Voor anderen is hij mild. ‘Mensen hebben het thuis al moeilijk genoeg, als ze het dan ook in de natuur voor hun kiezen krijgen vind ik wel erg heftig.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden