In 150 woordenSander Donkers

De nacht dat Tante Jo stierf werden wij niet gebeld

Het was hoogmoed geweest, de gedachte dat mijn dierbare Tante Jo zaliger wel weer zou opkrabbelen. De Dood stond te trappelen van ongeduld toen mijn moeder en ik waren vertrokken van haar ziekbed. Die nacht werd haar zus gebeld, mijn oma, die op haar beurt ons niet belde, hoewel wij daar nadrukkelijk om hadden gevraagd. Later zei zij dat Tante Jo in haar laatste uren ‘hele lelijke dingen’ had gezegd. ‘Kind’, sprak zij beslist, ‘jullie hadden er niets aan gehad.’

In een halfleeg uitvaartcentrum, nadat de stem van Marco Bakker was verstomd, sprak ik een paar dagen later woorden die tekortschoten. In een afscheidsbrief die de notaris ons overhandigde, bleek Tante Jo hetzelfde te hebben gedaan.

Nog altijd bak ik mijn aardappeltjes in haar pan, half roomboter, half Croma. Het moet bruisen. Erbij blijven is het belangrijkste. Voor de rest is het lastig te zeggen hoe mensen voortbestaan, behalve dat het soms in alles is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden