Column Max Pam

De moordlijst bij mij in de buurt begint wel erg lang te worden

Een tijdje geleden fietste ik over de Apollolaan, algemeen beschouwd als de chicste straat van Amsterdam, toen ik een groepje mensen zag staan bij een bank. Er stond ook iemand bij die uitleg gaf: overduidelijk een gids die op stap was met toeristen. Omdat ik benieuwd was wat er aan het bankje te zien was, stapte ik af om mee te luisteren.

Op het bankje hadden Willem Holleeder en Willem Endstra gezeten. Endstra zou later worden vermoord, een dag nadat hij in het televisieprogramma van Harry Mens was geweest. Holleeder zat nu in de gevangenis, verdacht als de opdrachtgever van die moord. De naam van zuster Astrid viel. De gids sprak Nederlands, dus ik vermoedde dat het toeristen uit de provincie waren, die een dagje Amsterdam kwamen doen.

Ik vroeg me af of je deze tour kon boeken, zoals een tochtje naar Marken en Volendam. Of gaat het zoals in steden als New York en München, waar je een gids, vaak een student, op straat kunt oppikken. Die leidt je dan langs de hoogste wolkenkrabbers of langs de balkons waarop Hitler een toespraak heeft gehouden.

Inderdaad worden op internet verschillende Crime Tours aangeboden. ‘De leukste vrijgezellenfeesten! Duik mee de Amsterdamse onderwereld in met de Crime Tour! Een bijzonder uitje over de Wallen! Boek nu vanaf 8 personen, € 12,50 p.p.’. Of: ‘Kiest u voor een dagje uit in crimineel Amsterdam dan is uw begeleider een oud-rechercheur, zo eentje die nergens meer van schrikt! Kosten: € 15 p.p.’.

We staan er weer mooi op in Amsterdam.

Het gezelschap maakte aanstalten verder te lopen naar het Hilton en ik stapte weer op mijn fiets. Daar zouden ze ongetwijfeld verhalen te horen krijgen over barretje Hilton, waar Klaas Bruinsma voor de deur is neergeschoten. Dat is nog zo’n klassieker uit de Amsterdamse onderwereld – ‘Mabel, ken je me nog?’. De tijden, dat de Amsterdamse misdaad nog de gezellige boksarmen van Haring Arie bezat en het geinponem van Pistolen Paultje, lijken voorgoed voorbij. Waarschijnlijk zullen de toeristen ook uitvoerig worden ingelicht over Herman Brood die van het dak sprong. Geen misdrijf, maar toch leuk.

Wat ik niet hoopte, was dat ze even verderop bij de school zouden langsgaan. De school waar mijn zoon op heeft gezeten en waar opeens op een ochtend, onder het oog van de kinderen, een verwarde man op het speelplein iemand dodelijk neerstak. Niet lang daarvoor was Endstra om de hoek vermoord. De toenmalige minister had, zo herinner ik mij, nog zo beloofd op de school langs te komen, maar dat is nooit gebeurd.

Twee dagen geleden werd in de Beethovenstraat, die de Apollolaan kruist, een man door het hoofd geschoten. Dat was voor de tweede keer in twee weken. Goed nieuws voor de Crime Tours. De Volkskrant citeerde Het Parool en drukte een fotootje af, ergens onderaan op pagina 7. Wel groot – twee volle pagina’s – werd de moord gebracht op de Nederlandse fietser in Tadzjikistan. Toch gek. Je zou zeggen: als je in de buurt van Afghanistan wilt gaan fietsen, neem je wel een risico. Maar goed, als mijn zoon het per se van plan was, zou ik het hem afraden, maar ik zou hem niet tegenhouden. Alleen, als ik in Amsterdam koffie wil drinken dan heb ik minder het gevoel van eigen verantwoordelijkheid als voor mijn neus met enige regelmaat onderwereldfiguren door hun kanis worden geknald. De moordlijst bij mij in de buurt begint zo langzamerhand wel erg lang te worden, en dan woon ik niet eens op de Wallen.

Kortom, wat gaat Femke daaraan doen?

De noodkreet van de Amsterdamse ombudsman dat de binnenstad is verworden tot een Sodom en Gomorra waar wetteloosheid regeert, kan niet ongehoord blijven. Het schijnt dat Femke al om meer blauw op straat heeft gevraagd en het schijnt ook dat minister Grapperhaus van Justitie en Veiligheid heeft gezegd dat de smeekbede van Femke zijn volle aandacht heeft.

Zou het? Even verderop bij mij in straat stond het enige politiebureau in de buurt. Gebouwd in een verkeerd begrepen Berlage-stijl aan het begin van de twintigste eeuw. Architectonisch een grappig gebouw, maar wat is er mee gebeurd? Drie jaar geleden is het als politiebureau opgeheven. Al dat blauw op straat was niet nodig en een aangifte kun je net zo goed doen via internet.

Het politiebureau is inmiddels omgebouwd tot een fitnesscentrum, waar de hele dag stoere mannen en vrouwen aan het droogroeien zijn en gewichten aan het heffen. Daar kun je nu geen agenten meer onderbrengen. Maar misschien lukt het in het café aan de overkant. Dat loopt slecht sinds de beursbengels met hun Oost-Europese prostituees zijn vertrokken. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden