Column

De mooiste tranen van de Spelen

Eens, in 2005, bezochten we met een paar verslaggevers een week lang sloppenwijken in Rio de Janeiro, in de auto van een Nederlandse straathoekwerker. We zagen armoede, ellende en gevaar zoals we nooit hadden gezien. 's Avonds moesten we elke keer bijkomen.

De tranen van Neymar.Beeld afp

Het dieptepunt was de entree in een krot waar een desolate man zat met een baby op schoot, terwijl regenwater naar binnen stroomde. Precies op dat moment belde een vriend die een liedje van een concert in Arnhem liet horen. Ik schaamde me kapot.

In deze stad van uitersten zijn de afgelopen twee weken de Olympische Spelen gehouden. Politie, leger en media probeerden de werelden te scheiden van sport enerzijds en drugsoorlog, criminaliteit en armoede aan de andere kant. Dat lukte redelijk, ook dankzij prachtige decors met Suikerbrood en Christusbeeld.

Sport leidde af van het ware leven, dat maandag weer over Rio neerdaalt. Wie sportte het mooist? Keuze te over, voor persoonlijke favoriete momenten. Simone Biles bijvoorbeeld, het springkuiken uit Amerika, alleen verslagen door Sanne Wevers op balk. Of sprinter Usain Bolt, met weer een trilogie. Of Mo Farah, met zijn tweede dubbel op 5 en 10 kilometer.

Brazilianen zijn sportgek, maar in veel takken van sport zijn ze hoegenaamd niet geïnteresseerd, zo bleek onder meer uit lege tribunes. Persoonlijk genoot ik, tot verbazing van mezelf, intens van de Britse ruiter Nick Skelton, wiens barrage in de individuele springwedstrijd zo vurig was, vol van gezwinde galop.

Met betraand gezicht sprak Skelton, 58 jaar, met onverholen liefde over zijn paard Big Star. Ze begrepen elkaar perfect. Skelton deed al mee aan de alternatieve Spelen van 1980 in Rotterdam, toen het Westen Moskou boycotte. Hij brak zijn nek in 2000, vierde zijn rentree en behaalde vier jaar na het goud met de ploeg in Londen zijn hoofdprijs als individu. Big Star, zijn paard, is 13 jaar. 'Als hij met pensioen gaat, ga ik ook.'

Wevers, Skelton, Phelps, Bolt, er was oneindig veel sprankeling. Maar toen kwam dus Neymar, uit de sport die geen hoofdrol vervult op de Spelen, onder meer omdat het voetbal een veredeld jeugdtoernooi is. Neymar, de verwende kerel uit het voetbal, alsmede de kwetsbare jongen. Geblesseerd geraakt tijdens het WK in 2014. Bespot in het begin van het toernooi, omdat Brazilië 0-0 speelde tegen Zuid-Afrika en Irak, omdat opportunisme zowel vriend als vijand is van de sport, en omdat hij was wezen stappen in Rio. Niet speciaal tot NOC*NSF zei hij: 'Ik maak zelf uit wanneer ik uitga.'

Hij nam de beslissende strafschop tegen de Duitsers, in een kolkend, biddend Maracanã. Zijn aanloop verbeeldde het hele universum van de sport; verwachting, spanning, twijfel, lonkende glorie. Aanloop, zuivere trap, doelpunt, ontlading, voor de mooiste tranen van de Spelen, van volk en voetballer. Misschien was het een foute beslissing om de Olympische Spelen aan Rio de Janeiro toe te wijzen, maar op de voorlaatste dag kregen de Brazilianen hun cadeau. Ze zullen het nooit vergeten. Wij trouwens ook niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden