Column Caspar loopt

De Millingerwaard is een voorbeeld van hoe het goed kan uitpakken: mensen, ideeën, natuur

Caspar Janssen.

De rand van de nacht kruist de rand van de ochtend als ik met Johan Bekhuis ‘het gebied van het optimisme’ in loop, de Millingerwaard. Het kerkje van Kekerdom is nog in nevelen gehuld, alleen het torentje steekt erbovenuit. De nevel hangt ook tussen de meidoorns, die rood kleuren van de bessen – zanglijsters zijn dan nooit ver weg. Langs kleiputten en ooibos, over de bodem van de deels drooggevallen nevengeul van de Waal. Wilgen, beversporen, lianen van hop die over meidoorns woekeren, voor het oerwoudeffect, dwars door de rivierduin met mozaïeken en zomen. Kolganzen vliegen al kakelend in V-formatie over, het rood van de meidoorns contrasteert met het geel van de populieren en het zwart van de galloways die het gebied begrazen. Je kunt hier nog zo realistisch schilderen, maar de uitkomst blijft romantisch.

En Johan Bekhuis vertelt – hij was er al bij, dertig jaar geleden, toen de uiterwaarden van de Gelderse Poort nog uit weilanden en maisakkers bestonden. Plantjesmensen hadden hun fiets nodig om nog ergens een zeldzaam plantje te vinden. Nu vinden ze alles wat bijzonder is overal. Op deze plek viel alles nu eens samen. Mensen, ideeën en omstandigheden, het juiste moment, natuur werd leidend in de zoektocht naar oplossingen. De evacuaties vanwege het hoge water van 1995 – de waterstand was toen tien meter hoger dan vandaag – gaven de doorslag: de rivieren moesten de ruimte krijgen.

De Millingerwaard Beeld Caspar Janssen

De opkomende zon verdrijft de nevel. Boven de Waal hangt nog een enkel sliertje. De stranden zijn uitgestrekt, de rivier stroomt even niet zo machtig, schepen kunnen elkaar in de smalle vaargeul nauwelijks nog passeren. Over een maand is het misschien alweer anders, dan stroomt het water de uitwaarden in, werpt nieuw zand op, overwoekert het oude leven en nieuw leven ontstaat.

Een clubje konikpaarden onder een paar wilgen, putters en graspiepers, drooggevallen beverburchten, fluitende smienten, de zon vergroot de herfstkleuren nog eens uit. De armen over elkaar houden, dat is de kunst, zegt Johan Bekhuis. Alles is ingebed binnen de pragmatisch grenzen van de polder, maar toch zo wild mogelijk. Het hoogst haalbare in Nederland. En dat is toch niet mis.  

Powered by Wikiloc
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden