Column Sylvia Witteman

De meeste mannen zijn van goede wil, maar dan wel op hun manier

‘Vrouwonvriendelijk land’ kopte de Volkskrant van de week. Dat ging niet over Saoedi-Arabië of Irak maar over Nederland. Nederland staat nogal laag op de Gender Gap Index, een ranglijst die aangeeft in hoeverre ergens gelijkheid is tussen mannen en vrouwen.

Daar is het in Nederland blijkbaar niet best mee gesteld. Ja, voor de wet zijn man en vrouw bij ons gelijk. Maar vrouwen werken veel vaker in deeltijd dan mannen, en minder vaak in topfuncties. Ook besteden vrouwen in Nederland twee keer zoveel tijd aan onbetaald werk als mannen; de zogeheten ‘zorgtaken’.

Nu ben ik er heilig van overtuigd dat de meeste Nederlandse vrouwen die in deeltijd werken dat uit vrije wil doen. Ook weet ik zeker dat de meeste vrouwen helemaal geen zin hebben in een topfunctie. De meeste mannen trouwens ook niet. Je moet wel gek zijn om je dood te willen werken, en zo gek zijn mannen nu eenmaal nét iets vaker dan vrouwen.

Wilt u dit artikel liever beluisteren? Hieronder vindt u de door Blendle ingesproken versie.

Blijft het probleem van die zorgtaken. Ik weet er alles van. Het is meestal een vrouw die constateert dat het waspoeder/wc-papier/kattenvoer op is, dat de kleuter des huizes twee verschillende sokken aanheeft, dat er nog een cadeautje gekocht moet worden voor het zoveelste partijtje van een klasgenootje, dat de bedden verschoond moeten worden, en ja, het is meestal een vrouw die vlak voor het schoolkerstdiner tomaatjes met mozzarella aan spiesjes staat te rijgen. Dat is niet eerlijk.

Nu kun je van een man best eisen dat híj het doet, of in ieder geval de helft. Meestal doet hij het dan heus wel, want de meeste mannen zijn van goede wil. Maar dan wel op hun eigen manier. Ze halen één keer per maand een heleboel kattenvoer, wc-papier en waspoeder. Ze laten die kleuter lekker rondlopen op twee verschillende sokken. Ze gaan niet voor elk partijtje naar de speelgoedwinkel voor een doosje Playmobil; dat laten ze hun kind doen. Vergeten? Dan geven ze de jarige gewoon een tientje, waar hij meestal nog veel blijer mee is ook. De bedden verschonen ze als het echt nodig is, elke paar maanden of zo. En vlak voor het schoolkerstdiner rijden ze even langs de snackbar en halen een grote zak friet (waarna gejuich opgaat).

Daar hebben die mannen groot gelijk in. Ik heb er veel van geleerd. Ik doe het al jaren zo, en het bevalt uitstekend. Ik kan er probleemloos fulltime bij werken. Als ik zou willen zou ik zelfs best een topfunctie kunnen bekleden, want daarbij word je tegenwoordig als vrouw voorgetrokken, in dit ‘vrouwonvriendelijke land’.

Maar dat wil ik niet, hoor. Ik ben niet gek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden