Commentaar

De lastige student is onontbeerlijk

Commentaar

Slechts af en toe flakkert de belangstelling van studenten voor het bestuur van de universiteit even op.

Protesterende studenten bij het Maagdenhuis in Amsterdam Beeld anp

Wie nostalgische gevoelens koestert voor de universitaire democratie in haar hoogtijdagen zou - ter ontnuchtering - het boek Universitair Panopticum van de (inmiddels overleden) hoogleraar politicologie Hans Daalder moeten lezen. Uit zijn herinneringen aan de bestorming van academische bastions in de jaren zestig en zeventig blijkt dat het er daarbij lang niet altijd democratisch - laat staan beleefd - aan toe ging en dat de democratische idealen slechts door een kleine minderheid onder de studenten werden gedragen.

Daarin is sindsdien geen verandering gekomen. De opkomst bij de verkiezingen voor de universiteitsraden was steeds onthutsend laag - ook toen studenten na de invoering van de Wet Universitaire Bestuurshervorming nog reële zeggenschap hadden over universiteiten. Af en toe is er een eruptie van engagement, die meteen als een terugkeer van 'de geest van 1969' wordt gehuldigd. Maar steeds verflauwt weer de belangstelling van studenten voor het reilen en zeilen van de universiteit. Die cyclus blijkt zich ook te hebben voltrokken na het studentenprotest van vorig jaar. Zelfs aan de Universiteit van Amsterdam, waar studenten voorgingen in de strijd tegen het 'rendementsdenken'. Op geen andere universiteit - die van Utrecht uitgezonderd - was de opkomst bij de laatste verkiezingen zo laag als hier.

Het non-engagement van de studenten zou kunnen worden opgevat als blijk van tevredenheid: kennelijk ziet de meerderheid der studenten geen reden voor protest. Voor die tevredenheid is welbeschouwd echter weinig reden. Universiteiten in Nederland lijden aan het taaie manco dat hoogleraren meer op hun onderzoekprestaties worden beoordeeld dan op hun onderwijsvaardigheden. De academische ranglijsten waarmee Nederlandse universiteiten goede sier maken, vormen daarvan de afspiegeling.

Daarnaast hebben de studentenprotesten van vorig jaar geen einde gemaakt aan de perfide prikkels in het onderwijs, die meer een kwantitatieve dan een kwalitatieve inslag hebben, of aan het regime van bestuurders die zich voegen naar de mores van het bedrijfsleven, die fundamenteel onverenigbaar zijn met die van een universiteit. Voor het behoud, of herstel, van de academische checks and balances is de actieve, soms wat lastige student onontbeerlijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.