Column Aaf Brandt Corstius

De laatste week van de schoolvakantie staat bol van de emoties

Ooit werden spreekwoorden en gezegdes bedacht door, stel ik mij zo voor, mensen in de Middeleeuwen die heel gevat waren. Zo iemand was natuurlijk een bard en die kwam tijdens een avond met veel wijn en varkensvlees met een goeie oneliner op de proppen, en dan namen de mensen om hem heen die over, en die gingen te paard naar een ander gebied, en daar spraken ze zijn oneliner uit en zo verspreidde een vondst als ‘De appel valt niet ver van de boom’ zich tergend langzaam over heel Nederland.

Het spreekwoord en gezegde van nu is gewoon een goeie tweet die iedereen retweet. Het enige probleem is dat-ie meestal niet lang blijft hangen, want voor je het weet moet je weer een andere tweet retweeten. Ik las er van de week een, en kan hem me nu alweer amper herinneren, maar hij was wel wáár. ‘Het is die week van de vakantie waarin de ouders beginnen te lijken op de leraren in de laatste week voor de vakantie.’ Nou, erg lekker loopt hij niet, hij was oorspronkelijk ook in het Engels, en vast bondiger dan dit, maar u begrijpt het idee.

In mijn regio was het die week, de laatste week van de schoolvakantie, en die week staat bol van de emoties. Zelf ben je alweer aan het werk, dus je weet niet hoe je de kinderen moet amuseren terwijl je geld probeert te verdienen. Ook ben je alweer te lang fulltime de huisclown, schoonmaker, kok, kleedster en cipier van diezelfde kinderen geweest, of zoals mijn man dat noemt een ‘dikke duurbetaalde slaaf’, en daar heb je inmiddels ook genoeg van. Mijn kinderen vinden ‘dikke duurbetaalde slaaf’ overigens een leuke term en noemen ons nu zo. Ook daarvan weet ik niet of het een goede ontwikkeling is.

Je krijgt als ouder in de laatste week van de zomervakantie ineens enorm veel zin om bizar vroeg in de ochtend broodtrommels klaar te maken en gymspullen bij elkaar te zoeken, omdat dat ook betekent dat ze weer vijf dagen per week naar het instituut gaan waar ze dagelijks uren onder de pannen zijn, niet kunnen gamen en ook nog wat leren.

Maar vlak voordat dat allemaal weer begint, krijg je toch een terugslag. Want die rondrennende bruinverbrande beentjes, het voorlezen uit Harry Potter tot elf uur ’s avonds, het alles samen doen (ook douchen en naar de wc gaan, want wij kampeerden) – ook dat is allemaal weer voorbij.

De vakantie is er om je het gewone leven te leren waarderen, het gewone leven is er om je neer te leggen bij het feit dat er zoiets als vakantie bestaat. Zei een bard ooit, in de Middeleeuwen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.