Column Sheila Sitalsing

De kosten van het klimaat zijn voor de buurman

Pieter Elbers, president-directeur van KLM, wil geen Europese vliegbelasting, zo las ik in De Telegraaf. Dat Menno Snel, staatssecretaris van Belastingzaken, van plan is om hier werk te maken, vindt Elbers ‘geen goed idee’. Tast de winstgevendheid aan. En dan ‘kunnen we niet investeren in zuinigere vliegtuigen of biokerosine’.

Een ijzersterk argument van onze nationale trots, dat we thuis hebben genoteerd voor bij de volgende belastingaangifte: door die idiote inkomstenbelasting kunnen we niet investeren in een warmtepomp.

Deze schaamteloze chantage-aanpak maakt school, want even later las ik dat de chemie- en staalsector ook al niet nodeloos belast mag worden met zorgen over het klimaat. Een CO2-belasting, zo schrijven de voorzitters van de ondernemingsraden van zeventien bedrijven, waaronder Tata Steel, ExxonMobil, Air Products en Kemira in een open brief, is levensgevaarlijk. ‘In het slechtste geval storten dat soort belastingen onze fabrieken direct in de rode cijfers, verdwijnen onze banen en importeren we straks staal, benzine of chemie uit landen die minder ambitieus zijn met maatregelen op het gebied van klimaat en broeikasgasemissiereductie.’

Er is ook sprake van een ‘beste geval’, waarin het ‘bij politieke retoriek blijft’. Met niettemin potentieel desastreuze gevolgen voor het vestigingsklimaat, omdat ‘de goede reputatie van Nederland als veilige en voorspelbare investeringsplek bij onze buitenlandse aandeelhouders wordt aangetast’. En dan gaan die ergens anders heen met hun ‘innovatieve investeringen’.

Wie deze regering in de benen wil krijgen, doet er goed aan veelvuldig te refereren aan ‘het vestigingsklimaat’, dat hebben die ondernemingsraadjongens goed gezien.

Het derde dat ik las, was een onderzoek van I&O Research onder 2.572 Nederlanders. Waarin onder veel meer staat dat de mensen, de gewone mensen, het ingewikkeld vinden om hun duurzame opvattingen om te zetten in duurzaam doen, want tien minuten heet douchen is nu eenmaal een van de grote verworvenheden van het moderne leven. Niettemin zien ze ‘het minste heil in een overheid die duurzamer gedrag bij burgers afdwingt’. De duurzaamheid moet van de anderen komen. Van de overheid. Van bedrijven. Van een overheid die bedrijven tot minder uitstoot dwingt.

Zonnepanelen of warmtepompen: prima, zolang ‘de overheid’ die betaalt. Dat het geld van ‘de overheid’ ergens vandaan moet komen, snappen de meeste geënquêteerden ongetwijfeld – ze gokken vermoedelijk met zijn allen op de buurman. Net als Elbers. En net als de fine fleur van de staal- en chemiesector.

Waarmee het klimaatdebat in een nieuwe boeiende fase is beland. Het wellesnietesstadium is wel klaar. De ontkenners, de types die onsamenhangende dingen staan te roepen over de verwaarloosbare invloed van de mens op de aarde, de types die hysterisch ‘WEET U IETS?!?!’ krijten als ze worden tegengesproken: dat wordt zo langzamerhand een deerniswekkend, verwaarloosbaar clubje waar zelfs de opiniepagina’s van de Volkskrant geen ruimte meer voor vrijmaakt in het kader van het laten horen van ‘een verfrissend geluid’.

We zitten nu midden in het tijdperk van het grote wijzen. Want de meeste mensen, ook als ze een vervuilend bedrijf leiden, ook als ze vinden dat er wel degelijk ‘iets’ aan de hand is, en dat er ‘echt iets’ moet gebeuren zijn in de meerderheid. Over één ding zijn de ietsisten het roerend met elkaar eens: de kosten, die zijn voor de ander. Arme buurman.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden