ColumnSheila Sitalsing

De komende weken ga ik oefenen in hopen op zomaar een omhelzing na de zomer

null Beeld

Op de radio wist iemand 's middags al te vertellen wat Hugo de Jonge en Mark Rutte ’s-avonds zouden vertellen. Dat wat open was weer iets dichter zal moeten. Dat we ‘gas terug’ moeten nemen, en dat we dit uiteraard ‘met elkaar’ moeten doen. Dat evenementen enkel mogen indien er aan ‘placering’ wordt gedaan – Lowlands met klapstoeltjes, en of u gedurende het optreden in de tent te allen tijde op het aangewezen kruisje wil blijven staan of zitten, (dit is het punt waarop de gewone mensen het zeker weten: er is een parallelle werkelijkheid van Torentje en Binnenhof waarin men hartstochtelijk gelooft in de fictie van de anderhalve meter, waarin men zich nooit hoeft te ellebogen over een volle warenmarkt, waarin men gelooft dat mensen acuut hun handen gaan wassen als je een pictogram van een kraan op een katheder plakt, waarin men oprecht geschokt is wanneer blijkt dat er mensen zijn die QR-codes vervalsen om langs de portier te kunnen glippen).

Dat er een nieuwe u-bocht is aangebracht op de routekaart.

Parlementaire enquête

(Straks, bij de parlementaire enquête, zal iemand voorrekenen hoeveel mankracht en budget zijn gegaan naar de meest zinloze aller corona-exercities: het drie keer per week herontwerpen en distribueren van een routekaart die niemand volgde, niemand serieus nam, die enkel diende om de grillen en paniek van de crisisbestrijders van een logica-achteraf te voorzien, waar nooit enig beleid op is gebaseerd, waar niemand rechten of verwachtingen aan kon ontlenen, en waarvan Hugo de Jonge desalniettemin tijdens zijn verhoor zal zeggen dat hij er ‘toch ongelooflijk trots’ op is).

In de vooraankondiging lag de verontwaardiging al besloten die daarna het land zou overspoelen, want het prettige aan een terugkrabbelbeweging van de corona-autoriteiten is dat zowel de rekkelijken als de preciezen elkaar tegenkomen in gedeelde verbolgenheid. ‘Belachelijke paniek, niks aan de hand’ plus ‘Ik zeí toch al: veel te hard van stapel, doe het niet, houd ze binnen’, gevoegd bij de mensen die permanent boos zijn, en daarbij opgeteld de koene verslaggever die vrijdagavond op de persconferentie aan de Jonge vroeg ‘waarom de minister niet aftreedt’ vanwege dansen met Janssen, geeft: #hugokanniks. Het hoefijzermodel.

Het grote vrije niks

Ik probeerde uit alle macht ook iets te voelen, maar het lukte niet. De zomer is hier, het grote vrije niks lonkt, desnoods op het eigen balkon, wekenlang achter elkaar, daar zal het mee te maken hebben.

Ik besloot de komende weken te oefenen in hopen. Dat wanneer de zomer voorbij zal zijn, vreemden niet meer in een bocht om elkaar heen lopen. Dat we elkaar weer zomaar omhelzen, dat we in vervoering samenklonteren rondom iets moois. Dat we elkaar niet meer hoeven aan te kijken door de lens van een laptopcamera, want het is een fictie dat het contact dat via een scherm tot stand komt te kwalificeren is als menselijk contact.

Dat er zicht is op een kabinet, met nieuw elan, een nieuwe aanvoerder (ja, je mag ver gaan met zomerhopen), nieuwe en frisse gezichten, die alles anders gaan doen, die de trap van bovenaf gaan schoonvegen, die niet alleen beloftes doen maar ze ook vervullen.

Dat de mensen die dromen van Forumland hun droom hebben verwezenlijkt, in een mooi oord ver hier vandaan.

Dat Peter R. gewoon weer ergens in een tv-studio zit, om met die specifieke Peter R-intonatie die geen ruimte laat voor twijfel uit te leggen hoe het zit. Met de misdaad, met de wereld, met ons, met alles.

Dat het een mooie zomer wordt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden