Column Peter Winnen

De knie van Tom Dumoulin blijft me zorgen baren

Het wielerseizoen loopt op de laatste benen. Komende zaterdag wordt het laatste ‘monument’ verslonden, de Ronde van Lombardije. Een behoorlijk giftige koers omdat elke renner, ploegdokter, ploegmanager, mecanicien, loopjongen, pr-mannetje of -vrouwtje zo’n beetje op de laatste benen loopt. Maar het is een koers als een paukenslag: de Ronde van Lombardije is niet voor de middelmatigen.

‘De wedstrijd van de vallende bladeren’ wordt de race sinds oudsher genoemd. Maar zaterdag zal er geen blad vallen. De natuur is er nog niet aan toe. Het huidige klimaat geeft niks om wielerromantiek.

Ik heb nog net de tijd meegemaakt dat in Lombardije de bladeren wél vielen. Weliswaar sloot toen, in de jaren tachtig, het wielerseizoen ongeveer twee weken later dan nu, maar over twee weken valt in Lombardije nog steeds geen blad van een boom.

De aarde is plat, heb ik me laten vertellen, en klimaat- verandering een links complot. Dat is geruststellend. De wedstrijd van de vallende bladeren kan zo voor eeuwig de wedstrijd van de vallende bladeren blijven, inclusief de herfstige melancholie.

Ik lees dat Chris Froome de botbreuken van maanden geleden zo goed als verteerd heeft. Hij wil zijn comeback maken in een Japans criterium, zeg maar een showbizzwedstrijdje, eind oktober. Waar voor Froome de lente begint, is het voor anderen (betaald) afkoppelen. Waar anderen naar verlossende inertie snakken snakt Froome naar explosieve zuurstof.

In Nederland hebben we er ook zo eentje die naar explosieve zuurstof snakt na een dood seizoen: Tom.

Tom en zijn knie, er zou een fantastisch kinderboek in zitten met ontwapenende illustraties (op groot formaat) waarbij het hoofd van Tom helemaal samenvalt met zijn knie: de knie dat ben ik.

De knie van Tom blijft me zorgen baren. Hijzelf zegt in een recente podcast dat het goed gaat komen met de knie alhoewel hij in diezelfde podcast ook beweert dat hij nog heel voorzichtig moet zijn.

Ik kan het niet staven met citaten, maar aan de indruk dat de knie hem een welkom sabbatical heeft bezorgd kan ik me niet onttrekken. Natuurlijk, tijdens de sabbatical verhuisde hij naar Jumbo-Visma met de sportieve vergezichten die aan de schilderijen van Turner deden denken. Maar een knie blijft een knie.

Tom houdt niet zo van de openbaarheid, laat staan dat zijn knie van openbaarheid houdt.

Afgelopen weekend vond de totaal verregende Tom Dumoulin Classic plaats die zich met name richt op de Limburgse (wieler-)jeugd. Verregend of niet, hier kwam een idealisme tevoorschijn dat zich door geen geblesseerde knie liet tegenhouden.

In zijn anti-sportieve beschavingsmodus vindt Dumoulin dat topsport niks voorstelt als het het platte gejuich niet overstemt.

Dumoulin is idealist. Hij doet me denken aan mijn overleden vriend Laurent Fignon. Fignon haatte de cinema van de topsport, maar hij was verliefd op het spelletje wielrennen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden