Column Eva en Eddy Posthuma de Boer

De kinky zwarte klamboe blijkt voor muggen de perfecte schutkleur te hebben

Het leven door de ogen van de Posthuma de Boers - een foto uit het rijke naoorlogse archief van vader Eddy, met een tekst van dochter Eva. Over een mug en een zwarte klamboe.

Boven ons bed hangt een zwarte klamboe. Ja, zwart. Lekker kinky, dacht ik in de klamboewinkel. En lekker donker. Ook kinky. Een mega-maxiformaat, mega-maxi duur, het kon me niet schelen, ik moest en zou hem hebben, de zwarte kinky klamboe. Wat ik niet bedacht, en wat de verkoopster ook niet even meegaf ter overweging, is dat zwart voor muggen de perfecte schutkleur is, en dat je in het onverhoedse geval dat er een mug de klamboe in vliegt – bij ons nu elke nacht aan de hand – zo’n beest tegen dat zwarte gaas never nooit kunt opsporen om hem uit volle borst dood te meppen. 

Niks eikenprocessierupsen, hier in het laagst gelegen deel van Amsterdam vol schuurtjes met daken vol stilstaand water stikt het vooral van de muggen. Extreem veel, zijn het er dit jaar. En dan in het bijzonder in ons huis, in onze slaapkamer, onder onze ZWARTE klamboe. Alleen zie ik ze dus niet. Ik hoor ze wel. Als ik bijna slaap, dat takke-gezoem bij mijn oor. Alsof-ie m’n gehoorgang ín vliegt, de etter. Klap, op m’n oor. En nog een. Heb ik ‘m? Zzzzz. 

Laken over mijn hoofd. Doorslapen. Maar zo’n laken, het wordt toch benauwd, in je slaap schud je het van je af. Kriebel. Op een teen. Een muggenbult op een teen is de haat, in je tenen zitten de meeste zenuwen hè, dat blijft jeuken. Zzzzz. Hij is er nog, de zoemende, nutteloze martelaar. Woest sla ik op de knop van het grote licht om toch maar een moordpoging te ondernemen. Mijn bedgenoot bromt geërgerd en trekt een kussen over zijn hoofd. ‘Ja, brom je geërgerd ja?’ Furieus, maakt het me. Hij wordt nooit gestoken, heeft nooit gezoem om zijn hoofd, hoezo, hoe kan dat? 

Circus 1954. Beeld Eddy Posthuma de Boer

Na mijn bezoek aan de klamboewinkel hielp hij me het ding in elkaar te zetten. Dat dan wel. Het was een eindeloos gehannes met lange latten die op de een of andere manier gekruist in stoffen vakjes moesten worden geschoven. Het kostte ons bijna het huwelijk. Toch rook ik nog geen onraad en was ik superblij toen de kinky klamboe eindelijk hing.

Slaapdronken wankelend op het matras, met de 2+ leesbril van mijn bedgenoot als loep op mijn neus en de nieuwe Houellebecq als moordwapen in de aanslag, tracht ik de mug te traceren die me nu ook op alle vingers van mijn linkerhand heeft gestoken (in je vingers zitten evenveel zenuwen als in je tenen). En in die enorme, zwartgazen hel dringt de omvang van mijn miskoop voor de zoveelste keer in al zijn volte tot me door. ‘Het is dat ding eruit, of ik eruit’, blaf ik tegen mijn bedgenoot. ‘Tot ziens’, klinkt het dof van onder het kussen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden