ColumnIbtihal Jadib

De kinderen zijn wanhopig: als ze dan geen huisdier mogen, dan een broertje of zusje?

Beeld Aisha Zeijpveld

De onderhandelingen zijn geopend: volgens de kinderen moeten we een huisdier aanschaffen. Het openingsbod van mijn zoontje was indrukwekkend, hij wil het liefst een babyjachtluipaard. Na enige uitleg over het assortiment van dierenwinkels opperde zijn zusje dat we dan maar een hamster moesten nemen. Een prachtig onderhandelingsresultaat, waar ik mezelf al over begon te prijzen totdat ik me herinnerde dat ik überhaupt geen huisdier wilde. Zo gaat dat met kinderen, ze doen je geloven dat je een geweldige deal hebt gesloten terwijl je in werkelijkheid nergens om hebt gevraagd. Telemarketeers zijn er niks bij.

Behalve mijn eigen welzijn - ik maak me geen enkele illusie over de vraag wie de nieuwe huisgenoot zal moeten verzorgen - staat het welzijn van het dier in kwestie op het spel. Vooral de reputatie van mijn dochtertje baart me daarbij zorgen, want zij knijpt alles fijn wat ze binnen het bereik van haar knuistjes kan brengen. Al het leven in onze tuin schiet verschrikt weg zodra zij naar buiten stapt want geen wurm, slak of spin is zijn leven zeker wanneer zij in de buurt is. Laatst kwam ze zelfs aanzetten met een salamandertje dat ik vingertje voor vingertje heb moeten lospeuteren voor ik ’m eindelijk kon teruggooien in de vijver terwijl zij krijsend beloofde rustig met ’m te zullen spelen. Nee, zo’n teer hamstertje is hier niet aan het juiste adres.

Ik heb dan maar het gebruikelijke verhaal afgestoken over de grote verantwoordelijkheid die de zorg voor dieren met zich meebrengt en m’n kinderen verteld dat ze daar simpelweg nog te jong voor zijn. Terwijl ze me allebei glazig aankeken hoorde ik een stem in m’n hoofd: ‘Wat ben jij een saaie trut zeg, dat je het enthousiasme van jonge kinderen doodslaat met een betoog over de nadelen van poezenharen op de bank.’ Maar ik hield mezelf bij de les door te denken aan de twee konijnen die ik vroeger tegen wil en dank heb verzorgd nadat de eigenaar - mijn jongste zusje - er niet meer naar omkeek.

Ook zij had talrijke toezeggingen gedaan om het hok schoon te houden, die na verloop van tijd toch niet waterdicht bleken, waardoor ik opvallend vaak degene was die ’s avonds kranten vol pis uit het hok stond te scheppen. Voor de konijntjes zelf was dat trouwens een aanzienlijke verbetering: dat hun voorgangers uit mijn eigen jeugd steevast in de tajine waren beland vonden mijn ouders, na voldoende vormende jaren in Nederland te hebben doorgebracht, bij nader inzien toch wat cru. Mijn zusje kan zich daarom niks voorstellen bij het lied Flappie; haar konijnen kregen een comfortabel pensioen op een kinderboerderij.

Afijn, mijn kinderen waren teleurgesteld over het gebrek aan enthousiasme, maar probeerden me nog steeds over te halen. Wanhopig gooide mijn dochter het gisteren over een andere boeg: of ze dan alsjeblieft een broertje of zusje mocht hebben, die zou ze heel zachtjes vasthouden, eerlijk waar! Ik heb daarop in allerijl m’n laptop opengeklapt om de dichtstbijzijnde dierenwinkel te vinden die stevige, gespierde hamsters verkoopt. Waaruit maar weer eens blijkt dat het voor iedereen beter is dat de scholen weer opengaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden