ColumnSheila Sitalsing

De kinderen die nog moeten komen, hebben gewonnen

null Beeld

‘Een eclatante overwinning voor Milieudefensie’, schreef de Volkskrant. ‘Een klinkende overwinning voor de milieubeweging’, zei het NOS Journaal. ‘Shell heeft weer klappen opgelopen van klimaatactivisten’, kantelde De T. het perspectief.

Wat feitelijk allemaal waar is natuurlijk – want dat Royal Dutch Shell van de rechter binnen tien jaar tijd zijn CO2-uitstoot netto met 45 procent moet terugbrengen, is inderdaad een gevolg van de inspanningen van onder meer Milieudefensie.

Maar wat ook waar is, of misschien méér waar, waarder, een grotere waarheid: de toekomst heeft gewonnen. De mensen die er nog niet zijn. De kinderen die nog zullen komen. De dieren die rondjes draaien in een leefgebied dat smelt, verdroogt of verschrompelt. De aarde zelf.

Het is maar één gewonnen slag, en op de dag van het vonnis kon je nog bij de firma Ryanair voor drie tientjes een enkeltje Amsterdam–Malaga aanschaffen, want ook bij Ryanair weten ze dat de mens zich veel wil ontzeggen voor het grotere belang, maar dat het recht op vakantiereizen in marmer gebeiteld staat, ver boven het recht op veiligheid en leefbaarheid.

Die ene slag is wel een reuzenslag. Omdat de opdracht tot CO2-vermindering per direct ingaat, en niet getraineerd kan worden door beroep op beroep te stapelen, en ondertussen verontschuldigend ‘We willen heus, maar we moeten eerst de hogere rechters afwachten, het spijt ons ook’ te zeggen.

Omdat het vonnis elfhonderd dochters in 70 landen treft.

Omdat Shell volgens becijferingen van Milieudefensie een van de 25 ondernemingen is die wereldwijd verantwoordelijk zijn voor de helft van de klimaatschade.

Omdat in al die andere boardrooms nu zorgelijk wordt vergaderd met de juridische staf over de vraag of het niet goedkoper is om de onvermijdelijke volgende rechtszaak niet af te wachten en meteen serieuzer werk te maken van minder uitstoot.

Omdat de rechter niet viel voor het argument van Shell – we all knew, we all willen vliegen naar Malaga, we all eisen een wasdroger en een verwarmd terras en oneindig veel plastic zooi, we all gaan gewoon ergens anders tanken als dat niet meer Shell kan – en de verantwoordelijkheid droogjes terug bij Shell legde: begint ú nou maar.

Hier en daar kon je uit gerimpelde kelen rasperige protesten horen, klachten over moderne fratsen en over ‘activistische rechters’ die ‘op de stoel van de politiek’ gaan zitten, waarmee eigenlijk bedoeld wordt dat het een schande is dat rechters tot andere conclusies kunnen komen dan de politieke voorkeurspartij van de gerimpelde keel. Zo moet het geklonken hebben toen vrouwen en minderheden en andere achtergestelden met succes hun rechten bevochten. En net als dat toen moet zijn gegaan, gaat het nu: de klaagzang raakt steeds verder achterop, tot er enkel nog heel zachtjes ontstemd gemurmel te horen is uit de verre achterhoede.

Ruis bij de woorden van Anne Chatrou, de 24-jarige die in de zaak tegen Shell namens de eisende partijen het slotpleidooi had mogen houden, en daarbij deze woorden had gesproken: ‘Jongeren hebben de toekomst, wordt vaak gezegd. Maar wat hebben we bitter weinig over die toekomst te zeggen. Soms lijkt het alsof mijn eigen verantwoordelijkheid gelijk is aan die van Shell. Shell stelt zelfs dat mijn verantwoordelijkheid groter is dan die van Shell.’

Dat zal Shell niet zo snel meer durven.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden