Column Sheila Sitalsing

De kinderen daar laten wegrotten is vragen om een nieuwe generatie tot op het bot gefrustreerde terroristen

Toen Ferd Grapperhaus een halfjaar minister van Justitie was en nog niet volledig plat gemediatraind was, waardoor hij af en toe per ongeluk zei wat hij echt vindt, liet hij zich in het praatprogramma van Jeroen Pauw ontvallen dat ‘het verschrikkelijk verkeerd’ is dat Nederlandse baby’s, peuters en kleuters wier ouders voor IS hebben gewerkt of gevochten aan het verkommeren zijn in gevangenkampen in Noord-Syrië. Grapperhaus zei dat hij ‘aan het onderzoeken’ was hoe ‘men op een veilige wijze zou kunnen verwezenlijken dat die kinderen zouden kunnen terugkeren’. Want: ‘Die kinderen moeten daar weg; die moeten niet in zo’n kamp zitten.’

Dat was mei 2018. Er volgden ophef, opwaaiend stof, reuring en al die andere dingen die volgen wanneer een minister de kabinetslijn even vergeet. Die lijn luidde al jaren: ogen dichtknijpen en magisch denken, opdat het probleem van Nederlandse oorlogsmisdadigers en hun kroost in Noord-Syrië vanzelf zal weggaan. Tot een ander land het gratis voor ons oplost, tot ze allemaal dood zijn, of verdampt, weggeglipt door een wormgat naar een ander universum.

Na het interview zei premier Rutte dat zijn Justitieminister zich een beetje vergist had; de minister had zich verloren in ‘emoties’ en het kabinet bleef gewoon vinden dat niemand kinderen ging ophalen in dat ‘verschrikkelijk gevaarlijke’ Noord-Syrië. Bij nader inzien vond Grapperhaus dat ook. Sindsdien bleef hij tekstvast verklaren dat er geen sprake kan zijn van kinderen ophalen, ongeacht het feit dat je een 3-jarige de oorlogsmisdaden van zijn ouders niet kunt aanwrijven.

Dit weekend, een dik jaar nadat Grapperhaus zich vergiste in zijn ‘emoties’, kon de hele wereld op een filmpje zien hoe een Nederlandse diplomaat in dat ‘verschrikkelijk gevaarlijke’ Noord-Syrië bevestigde dat hij in opdracht van de Nederlandse regering twee kinderen meenam, terug naar huis. Ze zijn 4 en 2, hun ouders zijn dood, en ze scharrelden ‘onder erbarmelijke omstandigheden’ rond in een Koerdisch kamp.

Deskundigen voorspelden al langer dat het kabinet het schijterige wegkijken niet zou kunnen volhouden. Er verblijven vermoedelijk nog een kleine honderd Nederlandse kinderen in de Koerdische gevangenkampen. De helft zou jonger dan vier zijn, het overgrote deel jonger dan negen. Dat laatste is van belang, omdat in het kalifaat jongetjes na hun negende gehersenspoeld zouden worden voor de jihad.

De kinderen daar laten wegrotten, is vragen om een nieuwe generatie tot op het bot gefrustreerde terroristen. Ze bijtijds terughalen en een normale jeugd geven, is een humane verplichting aan Nederlandse staatsburgers en een morele verplichting aan de Koerden die al zoveel smerigs voor ons hebben opgeknapt in de oorlog tegen IS.

Bovenal is het verstandig veiligheidsbeleid. Al schijnen er mensen te zijn die denken dat een 2-jarige zich zelfstandig kan opblazen in de Bijenkorf, of een ander met een broodmes te lijf kan gaan. Die weten niet dat de oog-handcoördinatie van een 2-jarige veel te wensen overlaat.

In Nederland ligt, aldus de advocaat van de familie, een opvangplan klaar van de Raad voor de Kinderbescherming. Ook voor alle andere kalifaatkinderen. Want ook als ze op eigen houtje terugkeren met hun moeder, zullen ze bij de Kinderbescherming terecht komen, omdat hun moeders in de gevangenis zullen belanden.

Het was een eenmalige actie, blijft Grapperhaus, de minister volhouden. Grapperhaus, de mens, zal weten dat het hier niet bij kan blijven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden