Verslaggeverscolumn Toine Heijmans

De kerst van vrachtwagenchauffeur Dennis in Hengelo

Wie komt kijken naar Dennis’ kersthuis, en dat zijn er genoeg, mag zijn verhaal horen. Daar is hij open in. Hij vertelt over zijn vader, zijn broer en de twee sterren op het dak. Daar begint het mee, elk jaar: zodra de sterren op het dak staan zet hij ze aan, gaat ernaast zitten en rolt een sigaret.

Over het dak van zijn hoekhuis spant Dennis vijfentwintig lichtstrengen van veertien meter. Dit jaar ook aan de achterkant, voor de drones die komen filmen. Het huis lijkt te bewegen, zoveel verlichting is er aangebracht.

Het kersthuis, achteraanzicht.

Nu is hij aan het interieur begonnen, maar dat wil Monique liever niet. Ze wordt kriegel van de knipperende lampjes. Na de Kerst gaan we uit elkaar, zegt Monique: we leven eigenlijk meer als broer en zus. De kinderen verhuizen met haar mee.

Dennis van Hagen is vrachtwagenchauffeur, hij rijdt containers. Begint om zes uur ’s ochtends en is rond zevenen ’s avonds thuis. Lange dagen maar hij houdt van werken, dat is een familietrek. Het vrachtwagenbloed heeft Dennis van zijn vader, die reed internationaal. Zijn broer reed ’s nachts op Duitsland, met afzetbakken. Als het even kan rijdt Dennis langs de IJssel en stopt dan even op de plek waar hun as is uitgestrooid.

De huiskamer is warm en hartelijk, de buurkinderen Mitch en Lynn zitten er graag op de bank. Mitch loopt stage in de bouw, Lynn in de ouderenzorg, ze kijken Net5 waar Dennis’ kersthuis een terugkerende attractie is. Dit jaar zijn Dennis en Monique te zien in Mijn kerst is de beste, een televisiewedstrijd: degene met het meeste kerstgevoel wint.

Voor het opbouwen van zijn kersthuis neemt Dennis achtentwintig werkdagen, uitgesmeerd over weekend en avonden. Het is ter ere van zijn vader en zijn broer. Eerst stierf zijn vader, hij was pas 57, en zes maanden later ging zijn broer. Huidkanker en een hartstilstand het is nu vijf jaar geleden maar wat, zegt Dennis, is vijf jaar op een mensenleven.

Rond deze tijd klaart Dennis op. December kan voor mensen een donkere periode zijn, het confronteert ze met eenzaamheid en verlies, en zijn kersthuis geeft verlichting. Hij is een inzamelingsactie begonnen voor ouderen: aan het tuinhek komt de collectebus. Nu al rijden de auto’s stapvoets door de straat, hij houdt ze in de gaten op het scherm met beelden van vier camera’s. Naarmate Kerst nadert, worden het er ongetwijfeld meer.

Het gaat hem niet om de aandacht, zegt hij, maar om de kerstverlichting.

Dennis van Hagen.

Dennis werkte in de bouw en als vuilnisman, en haalde uiteindelijk zijn groot rijbewijs. Hij rijdt nu containers van en naar de terminal in Doesburg. Bij mij thuis, zegt hij, houdt iedereen een stuur vast. Zijn moeder zit op de taxi.

De jeugd wil niet meer hard werken, zegt Dennis, en hij kijkt naar Mitch en Lynn. Ze lachen terug. Zelf is hij 37.

Dennis’ droom is een matrixbord aan de gevel met een lichtshow op muziek hij laat op televisie het kersthuis van Richard Holdman zien, in Utah, en daarna dat van Gunther Van den Bemt, in Aalst. Het hele jaar door stroopt hij Markplaats af -> diversen -> Kerst.

Als zijn huis op 17 november aan gaat, is hij alweer bezig met de volgende editie. Volgend jaar viert hij een lustrum. Dan woont Monique niet meer bij hem en heeft hij alle ruimte; er zal een vergunning van de gemeente nodig zijn.

Op Dennis’ kuit is een arreslee getatoeëerd. Op zijn linker schouderblad liet hij een portret van zijn vader zetten, in de inkt is zijn vaders as gebruikt. Rechts een portret van zijn broer. Hun vrachtwagens moeten er nog achter. Die horen bij hun leven.

Daylano is 3 en sputtert door de babyfoon: pappa vrachtwagen. Michelle is 5. Als Monique een ander huis gevonden heeft, kan hij ze om het weekend zien.

Wat Kerst voor hem betekent die vraag is eigenlijk nooit gesteld. Verlichting, in de eerste plaats, daarna gezelligheid en warmte. Voor Dennis heeft Kerst niets met de kerk te maken, hij gaat nooit naar de kerk, waarom zou hij dan gaan met Kerst. Monique gaat wel.

Misschien gaat Dennis gourmetten bij zijn moeder, maar niets staat vast.

Het kersthuis, vooraanzicht

We wandelen om het huis en Dennis laat het kerstdorp zien dat tegen de gevel is gebouwd. Achthonderd tiewraps houden de lampjes aan het tuinhek vast. Hij krijgt vaak hulp aangeboden, ook Mitch wil heel graag helpen, maar Dennis slaat alles af. Dit doet hij zelf. Het houdt hem op de been.

Ergens hoopt hij op een teken. Dat moet toch mogelijk zijn. Je kunt wel zeggen dood is dood, maar Dennis denkt daar anders over. Hij zou in elk geval graag weten wat ze van zijn kersthuis vinden, zijn vader en zijn broer.

Het opruimen van zijn kersthuis duurt twee dagen, altijd het eerste weekend na nieuwjaar. Daarna gaan Monique en de kinderen uit huis, en kan hij opnieuw beginnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden