De Jezusspecial, wederopstanding en een zingende recensent

De week van de hoofdredacteur

Beeld RV

Katholiek dagblad 

Jezus, 9 bladzijden!, appte iemand mij over de Jezusspecial van ons V-katern. Was dit kritiek? Dat was zeker het geval bij de briefschrijver die het vrijdag in de krant hoog tijd vond ‘Rooms-Katholiek Dagblad’ weer met vette letters op de voorpagina van de Volkskrant  te zetten. Welnu, dat gaan we niet doen. Ik heb mooie reclameposters uit de jaren vijftig op mijn kamer hangen waardoor ik dagelijks zie dat onder ons logo Katholiek dagblad voor Nederland stond, met daaronder Staatk. Hoofdred. Prof Mr C.P.M. Romme  (fractievoorzitter van de KVP in de Tweede Kamer!). Dat onderschrift verdween in 1966. Het jaar dat ik werd geboren en niet gedoopt omdat mijn ouders hadden gebroken met het katholieke geloof. Dat begrijp ik goed. Al moest  ik op de basisschool, wanneer de anderen lekker naar Bijbelverhalen luisterden, helaas naar humanistisch vormingsonderwijs (‘Vandaag praten we over materialisme’), ik leef blij als atheïst. Maar de katholieke liturgie,  de christelijke traditie en kunst, de enorme invloed van de Bijbel op onze cultuur; die dingen blijven mij boeien, en heel veel mensen. Daar komt de Jezusspecial uit voort. Het was vrolijk, maar inhoudelijk en bepaald niet vroom, met de beste kruisigingen in de popcultuur. Vrijdag hadden we het interessante stuk van Sander van Walsum over Judas’ rehabilitatie. En dan hebben we,  misschien de jaarlijkse knipoog naar onze roots, in deze paaskrant de Zeven Hoofdzonden, geschreven door Olaf Tempelman (nog zo’n atheïst). Ik hoop dat de briefschrijver daar de lol van kan inzien.         

Heintje Davids in 1970. Beeld ANP

Heintje Davids

Nog een opstanding dit paasweekeinde: Remco Campert staat weer in de krant.  Toen ik na het bericht van zijn stoppen met geschenken naar huize Campert toog en hijzelf niet alleen naar beneden kwam, maar ook nog zei dat hij toch weer iets voor ons wilde schrijven, schatte ik dit in als een psychologisch ontkenningsmechanisme. Maar ik zei dat we hem graag terug hebben. ‘We maken je de Heintje Davids van de Volkskrant.’ Welnu, Remco voegt de daad bij het woord. Deze week ontvingen wij tot onze verbazing en vreugde drie ‘notities’, die we achtereenvolgens in Sir Edmund zullen publiceren, te beginnen vandaag. Daarna is Remco voornemens te blijven leveren. Hij kan niet anders. Zolang hij schrijft, leeft hij, heeft hij vaak gezegd. Fijn voor de lezers. ‘Oh, die wordt honderd’, klonk het van de week opgeruimd op de boekenredactie.

Ik-journalistiek

Toen ik in de journalistiek begon, diende het ‘ik’ vermeden te worden. Journalisten die niet om zichzelf heen konden voor het verhaal, bleven in de derde persoon met geforceerde constructies als ‘schrijver dezes’, ‘ondergetekende’, ‘de verslaggeefster’. Nu is alles anders. Op het persoonlijke perspectief, zo dominant op internet, rust geen taboe meer en gelukkig maar. De krant moet dat niet overal gaan doen, het moet in journalistieke verhalen een functioneel ik blijven dat de inhoud beter overbrengt. Als dat lukt, kan het heel pakkend zijn. Zoals dat artikel maandag, waarin klassiekemuziekrecensent Merlijn Kerkhof de kans krijgt als tenor mee te zingen in een van de twee grote koren bij de Achtste Symfonie van Mahler, zelden uitgevoerd wegens de enorme bezetting. Je leeft als lezer mee met een spannend verhaal: zal het hem als amateur lukken? Maar je leert ook alles over hoe dat nou gaat, het instuderen van een symfonie. Bijvoorbeeld hoe belangrijk de assistent-dirigent is. Als u het heeft gemist, moet u dat stuk beslist teruglezen. 

Merlijn Kerkhof Beeld vk
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.