Paulien Cornelissein 150 woorden

De inzittende kleuters zetten zich in de bochten schrap om er niet uit geslingerd te worden

null Beeld

In het Franse provinciestadje was een opblaaskasteel neergezet voor de kleintjes. Er werd druk gebruik van gemaakt. Een opblaaskasteel bevredigt een verlangen: te kunnen vallen zonder pijn.

Alsof het nog niet genoeg was, bevond zich naast het kasteel ook nog een treintje dat elk kwartier een paar rondjes reed. De man die het treintje bediende, voerde het tempo op, want het moest voor hemzelf ook leuk blijven. De inzittende kleuters zetten zich in de bochten schrap om er niet uit geslingerd te worden. Na elk ritje zag ik de kleuters de trein uit wankelen, zoekend naar hun ouders. Die staken vanaf de kant hun duim omhoog, waaruit de kinderen concludeerden dat het blijkbaar leuk was geweest.

Een paar keer zag ik hoe een groepje van drie meisjes het treintje besteeg. Zij waren te groot, ze hingen tegen de puberteit aan. Toch genoten ze, al moesten ze tegenover elkaar doen alsof het ironisch genieten was.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden