Opinie

De innerlijke tegenstem van Star Wars heeft het zwaar

Nood breekt wet: ik moet u iets heel ergs vertellen.
Als u de laatste Star Wars nog moet zien, lees dan NIET verder.

Harisson Ford Beeld epa

Han Solo, de revolverheld van weleer, is, dertig jaar na het einde van de originele Star Wars-trilogie, dan toch om het leven gekomen. Ja, Han Solo is dood. Tussen het moment dat ik als kijker zeker wist dat het zou gaan gebeuren en het werkelijke doodsogenblik, bevonden zich enkele minuten. Minuten waarin ik wanhopig om me heen keek, op zoek naar mensen die zagen aankomen wat ik zag aankomen.

En toen gebeurde het: Han werd doorboord. De volgende dag ging ik opnieuw naar de bioscoop, hopend op een scène die net iets anders zou verlopen dan die ik de dag ervoor zag. Het hielp niet.

Naast het algemeen geaccepteerde féít dat Han Solo een van de meest memorabele personages uit de mondiale filmgeschiedenis is, is de man altijd een held van me geweest. Hij is het enige personage dat in de toch enigszins lullige eerste Star Wars-film uit 1977, zijn cool behoudt, die zich niet in de luren laat leggen door dat New Agegewauwel over The Force. De smokkelaar Solo wil geld zien en als het even kan het meisje voor zich winnen. Iemand die deel is van de toverwereld, maar er toch buiten staat.

Het meisje is overigens een prinses en ze heet Leia. In de derde SW-film, Return of the Jedi, wint hij haar dan eindelijk. Ze kussen elkaar wanneer in de verte de ontploffende Death Star te zien is. (Sindsdien wacht ik altijd op exploderende planeten wanneer ik iemand kus.) Het Kwaad is bedwongen door Het Goede, liefde heeft het gewonnen van haat. Aftiteling, klaar.

Maar toen kocht Disney de rechten. Luke (Mark Hamill), Leia (Carrie Fisher) en Han Solo (Harrison Ford) werden opgebeld en verleid tot een terugkeer. De prinses en Solo blijken een tamelijk onhandelbaar kind te hebben gekregen. Het kind wordt volwassen en besluit zijn vader, die inmiddels aanspraak mag maken op een ouderenpas, te doorboren met een lichtzwaard. Het precieze moment waarop het leven Solo verlaat: zijn ogen worden mat, alle ironische distantie verdwijnt in het niets.

Met zijn dood heeft het Star Wars-universum de enige innerlijke tegenstem verloren. Wanneer ik een scène uit de oude trilogie bekijk, denk ik alleen maar: Han, begin er niet aan, die griet bezorgt je alleen maar ellende.
Ik heb besloten mijn kind, dat nog slechts in conceptfase bestaat (en mannelijk is), Solo te noemen. Solo Heerma van Voss. Mijn ouders beschouwen dit als een vorm van prenatale kindermishandeling. Ik zeg: het jong kan niet vroeg genoeg zijn richting weten. Mijn geliefde is vooralsnog evenmin overtuigd. Binnenkort word ik 30. Ik geef mezelf nog vijf jaar om mijn Jedi Mind Tricks te perfectioneren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden