Commentaar multinationals

De houding van de politiek tegenover multinationals begint te veranderen en dat is een stap in de juiste richting

De behandeling van multinationals was een blinde vlek in Rutte III. Langzaam trekt dat bij.

Staatssecretaris Menno Snel van Financiën tijdens het debat in de Tweede Kamer over belastingplicht van multinationals. Beeld ANP

Over de voortgaande versnippering van het politieke landschap bestaan veel zorgen, maar een voordeel heeft die ook: de permanente zoektocht van onze regeringscoalities naar parlementaire meerderheden voor hun plannen, doet het beleid doorgaans goed. De bemoeienis van de ‘gedoogpartijen’ D66, ChristenUnie en SGP met het regeerakkoord van het vorige kabinet had een uitstekend effect op de onderwijsinvesteringen, het arbeidsmarktbeleid, de kinderbijslag en de voorgenomen aanscherpingen van de bijstand en de AOW.

Dat Mark Ruttes derde kabinet het eveneens niet zonder steun van oppositiepartijen als PvdA en GroenLinks kan rooien, begint nu opnieuw zichtbaar te worden in het beleid. Eerder al dwong de oppositie het kabinet op de knieën rond de voorgenomen afschaffing van de dividendbelasting. Dat Rutte III nu ook de initiatiefwet van GroenLinks, PvdA en SP voor meer belasting voor multinationals zo ruimhartig omarmt, is een parlementair unicum een politiek gebaar dat niet los kan worden gezien van de wens om de partijleiders Asscher en Klaver een beetje in de buurt te houden. Ze kunnen straks immers nog nodig zijn voor meerderheden in de Eerste Kamer.

Voor VVD en CDA scheelt het ongetwijfeld dat deze wet geen bedrijf over de grens zal jagen. Het kost het grootbedrijf in totaal zo’n 250 miljoen euro per jaar. Alleen Shell al maakte vorig jaar tien keer zoveel winst.

Belangrijker is het principe: langzaam maar zeker dringt vrijwel Kamerbreed het besef door dat het jarenlange streven naar een optimaal ‘vestigingsklimaat’ de fiscale verhoudingen tussen de multinationals enerzijds en particulieren en kleinere bedrijven anderzijds totaal uit het lood heeft getrokken. In een land waar de collectieve lastendruk nu alweer jaren stijgt, ontstaat vanzelf chagrijn als één categorie bedrijven zich daar dankzij een effectieve lobby stelselmatig aan weet te onttrekken.

Tot een jaar geleden was dat de blinde vlek van Rutte III. De beweging van deze week is in hoge mate symbolisch, maar gaat tenminste in de juiste richting.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden