Verslaggeverscolumn Margriet Oostveen in Utrecht

De hospita keert terug en dat is een heel goed idee

Volgens sommige media vind je Amsterdammers nu vooral in yogastudio’s, maar toen ik op mijn zeventiende vanuit Brabant naar de hoofdstad verhuisde huurde ik mijn eerste kamer nog gewoon bij een geboren Amsterdammer in buitenwijk Bos en Lommer.

Meneer Middelkoop. Zeventig jaar oud, was kok geweest op de grote vaart. Als hij vond dat je ‘pips’ zag bakte mijn hospes ongevraagd een kolossale paardenbiefstuk van een grote, vacuümverpakte stapel uit zijn vriezer.

Yoga was nog iets met Ravi Shankar en zelfgebreide beenwarmers. En Bos en Lommer was nog gewoon lelijk. Wie dáár moest wonen, die had duidelijk nog geen vrienden in de studentenhuizen in de stad. Klopt. Soms moet je ergens eerst mensen leren kennen.

Hospita Hillie Brak (li) en Natalia Jagolski. Beeld Margriet Oostveen

Toen Natalia Jagolski (18) dit jaar vanuit Duitsland PPE (Philosophy, Politics and Economics) aan de universiteit van Utrecht ging studeren, zocht ze ook een kamer. Tussen het online aanbod op Kamernet was hooguit een hok voor 700 euro helemaal in Zeist te vinden. Bij advertenties van studentenhuizen stond in kapitalen ‘NO INTERNATIONAL STUDENTS’. Natalia: ‘Alsof wij niet gezellig zijn!’

In Amsterdam voeren studenten nu actie tegen strengere regelgeving die het ‘verkameren’ moet bestrijden. Beleggers kopen panden om studentenkamers in te bouwen. Niet zelden worden studentenhuizen ook mede betaald uit een forse belastingvrije gift van papa. Prima, vooral voor de geluksvogels die als medebewoner worden gekozen op overbevolkte, zeer selectieve kennismakingsavonden. Maar tamelijk hopeloos voor veel anderen.

Natalia kent buitenlandse medestudenten in Utrecht die bij gebrek aan woonruimte al met hun studie zijn gestopt en terug naar huis moesten. Zelf vond ze net op tijd een onverwachte, ouderwetse oplossing: een hospita. Dit dankzij drie Utrechtse oud-studenten die het fenomeen dit jaar nieuw leven inbliezen en Hospi Housing oprichtten, een onderneming die studenten aan hospessen en hospita’s koppelt. In Utrecht verwijzen universiteit en hogeschool de studenten al door.

Zo vond Natalia een kamer bij Hillie Brak in de Utrechtse wijk Lunetten, waar we hebben afgesproken. Voor Hillie, net weer alleen nu haar volwassen zoon zelfstandig is gaan wonen, is het ook prettig. Huur en vaste lasten blijven maar stijgen, ze betaalt nu al ruim duizend euro per maand. Natalia brengt daarvan inmiddels 400 euro in, voor een eigen kamer met douche en wc. Eens per week eten ze samen, tot plezier van beiden. Hillie is al dol op haar huurster.

Maurits Barendregt van Hospi Housing is er ook bij. Als niet expliciet in je huurcontract staat dat het níet mag, dan kan het verhuren van een kamer gewoon, zegt hij. Wie in een eigen woning woont heeft ook geen vergunning nodig. En inkomsten uit kamerverhuur zijn bovendien tot 5.367,- per jaar belastingvrij.

Maurits Barendregt van Hospi Housing. Beeld Margriet Oostveen

Waar de regels strenger zijn kunnen huurders ook gewoon toestemming vragen voor het verhuren van een kamer. Als de regels dan wat zouden versoepelen, zou dit de kamernood onder studenten flink kunnen verlichten. Het zou met de huidige hoge huurprijzen ook veel huurders financieel uit de brand kunnen helpen en het zou goed kunnen zijn tegen eenzaamheid. En misschien kan het ook nog wat vooroordelen doorprikken, zie yogastudio.

Hospi Housing hoopt het idee ook landelijk ‘uit te rollen’ en probeert nu zoveel mogelijk nieuwe hospessen en hospita’s enthousiast te maken voor deze bijna uitgestorven maar ooit doodnormale woonvorm. Voor de bemiddeling vraagt Hospi Housing 30 euro per maand met een maximum van 150 euro, ongeacht de duur van de huur. Hospi Housing komt altijd eerst bij geïnteresseerden op bezoek om alles uit te leggen. Via een puntenstelsel berekenen ze dan een redelijke prijs voor een kamer. En ze stellen het huurcontract op.

Veel studenten zijn hier enorm mee geholpen. En niet alleen buitenlandse. Maurits krijgt telefoontjes van ouders van hoogbegaafden, die vaak al op hun zestiende gaan studeren. ‘Die vinden een hospita nog wel even een veilig idee.’

Mijn hospes was een zwijgzame man van leven en laten leven. Tussen het eten van zijn paardenbiefstukken kon ik onbekommerd uitgaan en mijn eerste studiejaar verstieren. Zijn dochter leende me nog mijn eerste galajurk.

Toen had ik vrienden, baantjes en vond ik via via een betere kamer, richting binnenstad. Daar begon het echt. Maar voor altijd: niet zonder meneer Middelkoop.

Natalia op haar kamer. Beeld Margriet Oostveen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden