column Peter Winnen

De hongerklop van Mathieu van der Poel steelt de show

Hij wilde frieten bij aankomst in het hotel. Twee bordjes, asjeblieft. Mathieu van der Poel weet heus wel wat goed voor hem is wanneer de kou hem helemaal heeft leeggevreten. Daar heeft hij geen advies van een dieetkunstenaar voor nodig.

Patat om terug te keren in het volle leven, aardser kan het haast niet. Poëtischer ook niet. Zoals alles in de exploten van Mathieu van der Poel had zelfs zijn hongerklop tijdens het WK wielrennen een monumentaliteit waarvoor je alleen maar kunt knielen.

Op 12,8 kilometer van de meet meende ik te zien dat Mathieu zich klaarmaakte om er een lap op te geven waarover tot in de volgende eeuw gesproken zou worden; op 12,7 kilometer voor het einde brak de veer. Van de ene op de andere seconde schoot de onmacht erin op een strook die het woord helling niet eens waard was.

Zo abrupt, abnormaal en finaal was de stilstand, en zo genadeloos zuiver in beeld gebracht, dat ik de eerste paar tienden van een seconde dacht aan: fietsfalen. De volgende paar tienden van een seconde tijdens welke ik in recordtijd overeind kwam op de chaise longue, en tijdens welke ik in recordtempo een kop te hete thee leegdronk, brak paniek uit: het lijkt verdomme wel alsof zijn rikketik ermee is gestopt!

Het zat hem in het schudden van het hoofd op het moment dat de handdoek geworpen werd. Het was geen standaard nee-schudden, het leek een oncontroleerbare tic.

De camera volgde hem lang. Iedereen kon zien dat Mathieu terugschakelde naar een versnelling waarmee de sluit van de buurtsuper niet eens meer te halen was.

De hongerklop kom je niet meer zo gauw tegen in het moderne wielrennen. Daar heeft de wetenschap wel voor gezorgd. Zonder benzine vallen tijdens de koers is zo goed als onmogelijk geworden met die handzaam verpakte hoogenergetische bommetjes voor in de achterzak, en met een vooraf deugdelijke geplande ketonentherapie. Honger – in duursport – is feitelijk de wereld uit.

En dan gebeurt het toch; de hongerklop van Mathieu van der Poel steelt de show. Eerlijk gezegd had ik niet gedacht dat het hem zou overkomen. Ik had niet gedacht dat Mathieu zich zou verlagen tot een hongerklop.

De hongerklop, het is een tamelijk achterhaald ongrijpbaar fenomeen.

Ik herinner me mijn eerste echte hongerklop. Ik was nog maar net professional en reed de Ronde van Lombardije (1980). Man, wat trapte ik lekker weg, ik was op weg naar glorie.

De Ronde van Lombardije had ongeveer het weertype van het WK in Yorkshire. Ineens ging het licht uit na een kilometer of 220.

De hongerklop is hoe dan ook een feest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden