Caspar loopt Hoeksche Waard

De Hoeksche Waard is grotendeels recht getrokken, maar kent ook nog landschap om godvrezend van te worden

Aflevering 272: in de Hoeksche Waard komen herinneringen op aan een vorig journalistiek leven.

Foto Studio V

Eilandhoppen in Zuid-Holland, van en naar eilanden die ik nooit als eiland had ervaren. Nu dan de Hoeksche Waard. Nogal onbekend terrein. Ik was hier drie keer eerder in mijn leven. Twee keer op weg naar Tiengemeten, wel een herkenbaar eiland, in het Haringvliet. En één keer – in een vorig journalistiek leven – voor een reportage over de Kamasutrabeurs. De standhouders op die beurs bleken allemaal in de Hoeksche Waard te wonen. In een rijtjeshuis in Numansdorp lag de TrosKompas op tafel en kreeg ik speculaasjes, terwijl ik met een echtpaar sprak over buttpluggen, penisringen, duoballen en dildo’s. Een karakteristiek dijkhuisje in Puttershoek bleek het hoofdkwartier van de Nederlandse bondage- en sm-club en een werkplaats voor het vervaardigen van schandpalen, kooien, maskers, sleepballen en gynaecologenstoelen. In de tuin, net onzichtbaar vanaf de dijk, was een ‘speelplaats’ met een bondagerek.

Dat kleurt je kijk op het landschap  nu vermoed ik achter ieder huisje een TrosKompas of een ‘speelplaats’  maar in werkelijkheid is dit wel degelijk een godvruchtige waard waar voornamelijk akkerbouw wordt bedreven op vruchtbare grond. De leegheid en uitgestrektheid doen, na de drukte op de andere eilanden onder Rotterdam, weldadig aan, het is de belangrijkste kwaliteit van dit landschap. 

Vóór de ruilverkaveling was het hier echt mooi: kleinere kavels, slootjes, kreken, knotwilgen, rommelhoekjes. Nu is alles rechtgetrokken, de sloten zijn gedempt, de kreken en knotwilgen zowat verdwenen. Alleen de dijkjes kronkelen nog. Wel lijkt ook hier een voorzichtige ommekeer gaande. Her en der biologische akkerbouwers, en ook nogal wat akkers met bloemrijke akkerranden, die in ieder geval vriendelijk ogen.

De Korendijkse Slikken en de Spuimonding. Foto Caspar Janssen

Echt bijzonder wordt het aan de uiterste zuidwestrand van het eiland, onder Goudswaard. Een klein strookje, aan de monding van het Spui, een getijdenrivier die de Oude Maas met het Haringvliet verbindt. De dreigende wolkenlucht, de Korendijkse Slikken, het grasland, moeras en slikoevers, die tweemaal per dag bij hoog water onderlopen. Het Haringvliet in de verte, de monding van het Spui, een voor Nederlandse begrippen woeste rivier, recht voor me. Een eenzaam huisje op de dijk, zompig land en leegte. Landschap om godvrezend van te worden.   

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.