Column Aaf Brandt Corstius

De hele Glennis Grace situatie heeft ons geleerd dat Amerika een mystiek continent blijft voor de Nederlander

We waren met zijn allen natuurlijk in een complete bewustzijnsvernauwing terechtgekomen wat betreft Glennis Grace; dezelfde bewustzijnsvernauwing waardoor mensen, of in ieder geval BN’ers die er iets deskundigs over moeten zeggen op tv, bevangen worden tijdens het Songfestival. Dat iedereen op de een of andere manier altijd gaat denken dat Nederland toch echt de beste is en dat we dit jaar zeker niet in het afvoerputje zullen terechtkomen, wat uiteindelijk altijd gebeurt.

Jeroen van den Boom vatte de bewustzijnsvernauwing goed samen in RTL Boulevard, alwaar hij verklaarde dat Glennis Grace’ finalelied gewoon het beste was wat hij ooit gehoord had. Vergeet Mozart, vergeet Aretha Franklin, vergeet Jeroen van den Boom zelf en ook de Toppers: dit was gewoon Het. Al. Ler. Bes. Te. Ooit.

Oké, niet volgens de jury. Die ene goochelaar – sorry, magiër – die hartjes over een speelkaart kon laten zweven terwijl hij er heel eng bij keek, won America’s Got Talent. En ik moet zeggen, als ik jureerde bij een bonte avond, want dat zijn de Got Talent-shows, bonte avonden, dan zou ik ook degene laten winnen die hartjes over een speelkaart kon laten zweven.

Een ander effect dat me opviel aan de Glennis Grace-toestand, is dat wij in Nederland zo onder de indruk zijn van Amerika. Dus: je kunt hier jarenlang een marginale zangeres zijn met een Ladies of Soul-achtige loopbaan, maar als de Amerikanen je goed vinden, vinden wij je ook ineens heel goed. Fantastisch. De nieuwe Whitney Houston. Beter dan Whitney Houston. Vergeet Whitney Houston. Whitney Houston? Kon die iets?

Amerika blijkt ook altijd nog een mystiek continent voor de Nederlander. Dat zou je niet denken in deze tijd van goedkope vliegtickets en internet, maar we denken nog op een schattige, naïeve manier over dat land.

Op tv dachten onze deskundigen bijvoorbeeld dat Glennis Grace als eindlied een duet zou zingen met Bruno Mars. Maar Bruno Mars is daar heel beroemd. Tien miljoen downloads per liedje verkopend beroemd. Die gaat echt niet meedoen aan een bonte avond met dertien miljoen kijkers.

We denken in Nederland ook dat je in Amerika heel veel kansen krijgt als er dertien miljoen mensen naar je hebben gekeken. Maar dertien miljoen is maar 4 procent van de bevolking. En in Amerika hebben ze al heel veel sterren. Nog veel meer dan wij weten. Dus hoewel mensen als Trijntje Oosterhuis er hier publiekelijk van uitgaan dat de Amerikaanse showbizzcarrière van Glennis als gebeiteld zit, betwijfel ik of ze er zelfs op schnabbeltour zal kunnen. En of ze er op schnabbeltour zou moeten wíllen. Ik bedoel: de buikspreekster die vorig jaar America’s Got Talent won, die zit nu ook niet ineens op het roemniveau van Drake. Zo gaan die dingen niet.

Nee, dan beter hier terugkomen en op schnabbeltour, want hier is ze de Glennis Grace die in Amerika is geweest. En dat is een flinke claim to fame.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden