Column Aaf Brandt Corstius

De held van Aafs zoon, Mo Salah, huilde echte tranen, daar hoef je geen voetbalkenner voor te zijn

Aaf Brandt Corstius

Wilt u weten wie mijn lievelingsvoetballer is? Nee, want ik weet niks van voetbal. Maar het goeie is dat mijn lievelingsvoetballer toevallig ook heel goed is.

Hij heet Mohamed Salah en mijn zoon zingt vaak een lied over hem in het plat Liverpools.

Mijn zoon is fan van Salah omdat hij voor Liverpool speelt, zijn lievelingsclub. Zelf ben ik fan van Salah, omdat hij niet op een voetballer lijkt.

Mo Salah Foto Liverpool FC via Getty Images

Hij heeft geen geëpileerde wenkbrauwen, zijn haar is een bos droge krullen, hij heeft een baardje dat niet met een liniaal is bijgewerkt, hij kijkt goed uit zijn ogen en is in het algemeen nogal scruffy. Hij heeft geen tatoeages! Dit is een wonder. Hij lijkt ergens wel op mijn man. Ja, als mijn man 26 was, Egyptenaar en topvoetballer, dan was hij zo’n beetje de tweelingbroer van Mo Salah.

Enfin, hij (Salah, niet mijn man) speelde zaterdag een nogal belangrijke voetbalwedstrijd, voetbalfans weten dat allang en niet-voetbalfans willen het niet weten, dus ik hoef er niet over uit te weiden. Mijn zoon zat duidelijk in de stress voor die wedstrijd. Meestal stelt hij om de spanning te bedwingen van tevoren allerlei vragen aan mijn man, over de opstelling of over wat hij denkt dat de eindscore zal worden, maar nu vroeg hij ineens iets aan mij.

Mo Salah Foto Getty Images

‘Mama, denk jij dat Salah moslim is?’ Ja, ik dacht het wel. ‘En denk je dat hij aan de ramadan meedoet?’ Moeilijk gezichtje erbij. Ik dacht, zei ik, dat Salah vast wel iets zou eten en drinken voor de wedstrijd.

Even later bracht Ronald de Boer het verlossende woord bij de voorbeschouwing; hij had vernomen dat Salah, die inderdaad meedoet met het vasten, iets kleins zou eten voor de ­wedstrijd. Wij allemaal blij.

20 minuten later lag Salah kermend op het veld. Een andere speler had hem verpletterd bij een botsing. Hij greep naar zijn sleutelbeen. Hij huilde ook. Met echte tranen.

Mo Salah nadat Sergio Ramos hem naar de grond had gewerkt. Foto Photo News

Ik ben, nogmaals, geen voetbalkenner, maar ik kan heel goed het verschil zien tussen een schwalbe en echte pijn. Bij een schwalbe maakt een speler dramatische koprollen over het veld en grijpt naar allerlei ­ledematen. Bij echte pijn huilt iemand echte ­tranen. En verlaat het veld. Om niet meer terug te komen.

Dit was voor ons allemaal zo moeilijk om aan te zien dat we zelf ook bijna huilden. Misschien huilden sommigen van ons wel echt. Dat hou ik even voor me.

In het van pijn en verdriet vertrokken gezicht van Salah meende ik ook te zien dat hij dacht dat dit zijn straf was. Voor het eten. En ik zag aan mijn zoon dat hij dat ook dacht.

Je leert veel over het echte leven door voetbal, soms bijna te veel.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.