'De heer Buwalda vindt songteksten van Dylan deplorabele fuckgedichten'

De wetenschap aan de lijn.

Bob Dylan. Beeld AFP

'Meneer, mag ik u voor mijn scriptie iets vragen over Bob Dylan?' 'Snel dan.'

'Oké, goed, sorry alvast. Vindt u dat hij de Nobelprijs verdient?'

'Nee.'

'Nee...' (Krabbeldekrabbel.)

'Fijn. Nou. Dan wens ik je er veel succes mee. Leuk hoor. Wanneer moet je hem inleve...'

'Ho, stop! Meneer! Ik ben nog niet uitgevraagd!'

'Shoot.'

'Sjoet?'

'Vooruit met de geit, student.'

(Krabbeldekrabbel.) 'Dank voor uw kostbare tijd. Waarom vindt u die Nobelprijs dan niet terecht?'

'Omdat het eigenlijk allemaal deplorabele fuckgedichten zijn. Schrijf dat maar op: de heer Buwalda vindt de songteksten van Bob Dylan deplorabele fuckgedichten.'

'Oké, goed, sorry. De... heer... Buwalda... (krabbeldekrabbel) vindt... het... allemaal... maar... deplorabele... fuck...'

'Student? Luister je?'

'Ja, sorry, excuus?'

'Voor rijmpjes als Hurricane of Blowing in the Wind of Like A Rolling Stone zou Gerrit Komrij onze Robert Zimmerman een nul op zijn rapport geven.'

'Een nul? Dat is wel stug, zeg. Heeft u een telefoonnummer van die... euh...' Denkpauze. 'Gerrie Rijkom? En wie is Frans Zimmermans, zei u? Kan ik die bellen? U hebt het trouwens wel over de beroemdste popteksten ooit, hoor. By the way.'

'Klopt. Ik vind ze ook beroemd. Ik ben een groot Dylan-fan. Niemand is groter fan dan ik. Behalve Donald Trump, zeg ik er eerlijk bij. Maar een plaat is geen boek.'

(Krabbeldekrabbel.) 'Ken je Urbanus?'

'Urbanus... Wacht, niks zeggen... Nee.'

'Urbanus van Anus, student.'

'O... Urbanus van Ánus... Nee, ja, kijk. Ik heb Latijn laten vallen, namelijk.'

'Afijn, Urbanus, met of zonder anus, had als kleine jongen ook een keer een nul op zijn rapport. Huilend liep hij van school naar huis.'

Tijdens het nijvere gekrabbel produceert de heer Buwalda een schel, kinderachtig brulgeluid: 'WÈÈÈHÈÈÈHÈÈÈ', dat in het midden, als een luchtzak in een peniskoker van Turkish Airlines, daalt naar een snotterend gesproken Vlaams 'iek heb nuul op mijn rapport, BOEHOEHOE, iek heb nuul op mijn rapport', om vervolgens snel weer te klimmen naar een afsluitend WÈÈÈHÈÈÈHÈÈÈ' - zo ging het, lezer.

'Heb je dat? Mooi. Maar toen stond er tegen een muurtje, op zo'n natgepiste hardboard plank op zwenkwieltjes, een zwerver zonder benen.'

(Krabbeldekrabbel.) 'Met of zonder anus? Excuseer, sorry.'

'Met anus, student. En ook twee glazen ogen. En weet je wat die zei?'

'Euh... nee. Sorry...'

'Die zei: Ach, Urbanus, troost u, ik had vroeger ook altijd nuul op mijn rapport.'

(Krabbeldekrabbel.) 'Maar meneer, wat heeft dat er nu mee te maken?'

'Niks, student. Nada. Precies evenveel als Like a Rolling Stone met Lolita of The Waste Land. Noteer dat.'

(Krabbeldekrabbel.) 'Dus u was wel verbaasd toen Bob Dylan de Nobelprijs kreeg?'

'Ken je Heel Holland Bakt?'

Verheugd: 'Ja, die ken ik!'

'Schrijf dan maar op dat de heer Buwalda vindt dat Bob Dylan komend seizoen Heel Holland Bakt moet winnen met zijn smakelijke protesttaart The Times They Are A-Changin'. (Krabbeldekrabbel.)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden