De grootste natie ter wereld is verworden tot een volk met blauwe vuilniszakjes

Beeld de Volkskrant

'Wat doet hij nou?', hoor ik mijzelf hardop zeggen terwijl een man rondslingerend stukje afval opraapt en met een vastberaden tred richting de dichtstbijzijnde prullenbak stapt.

Verbaasd kijk ik hem na.

Sinds ik als klein kereltje het Colosseum zag, vind ik Rome de allermooiste stad ter wereld. Die observatie staat 25 jaar later, nu ik er een huis en een scooter bezit, nog altijd fier overeind. Toch voelt wonen in Rome soms alsof het meisje waarop je al jaren zo onbedaarlijk verliefd was, gigantisch uit haar bakkes bleek te stinken toen je haar eindelijk mocht zoenen.

Haar rotte kies: het vuilnis. Want op slechts een paar honderd meter van La Grande Bellezza openbaart zich in Rome La Grande Bruttezza. Lees: een op vrijwel elke straathoek buiten de toeristenzones aanwezige hoop ellende van afgekloven kippenpoten en plastic.

Nu wist ik natuurlijk wel dat Rome al sinds pak 'm beet 117 na Christus in verval is, maar niet dat dit gepaard ging met een langzaam groeiend herbarium van afval, waaruit blijkt dat Romeinen inderdaad veel pizza's afhalen, dat ze een voorliefde hebben voor blauwe vuilniszakken die gemakkelijk open zijn te pikken door meeuwen en dat ze, afgaande op de enorme hoeveelheid geel bevlekte matrassen op straat, veel zweten tijdens hun slaap.

Mocht u denken dat ik mij aanstel, dan verwijs ik u met liefde door naar de website Roma fa schifo, wat vrij vertaald iets betekent als 'Rome is ranzig'. Die site is naast een indrukwekkende fotoverzameling van alles wat er mis is met de stad tevens de bron voor ongeveer 90 procent van mijn scheldwoordenlexicon.

Fontana dei Quattro Fiumi op het Piazza Navona, zonder vuilnis welteverstaan.Beeld anp

Op de site stond deze week bijvoorbeeld een bericht over een nieuw soort vuilnisfauna. Na het dodelijke ongeluk tussen een everzwijn en een scooterrijder (dodelijk voor de laatste, de eerste wroette onverstoorbaar verder in het huisvuil), na de groep vuilniskraaien die bewoners aanvielen en na de wespen-, muizen- en rattenplagen werd deze week een rottende koe gevonden aan de oevers van de Tiber.

Maar meer nog dan door de biodiversiteit op mijn stoep ben ik gefascineerd door de reacties die het vuilnis opwekt - de ware volksaard openbaart zich immers bij de prullenbak. Zo bezitten Romeinen het unieke talent om ongeveer 4 seconden nadat ze hun afval op straat hebben gemieterd te schelden over al het afval op straat.

Afval in Rome.Beeld epa

Die scheldkanonnades richten zich voor tweederde op de nieuwe burgemeester - die anderhalf jaar geleden beloofde de vuilniscrisis binnen één maand op te lossen - en voor de rest op de wrede loop van de geschiedenis waardoor de grootste natie ter wereld is verworden tot een volk met blauwe vuilniszakjes. Hun glorieuze voorouders, zo hoor je ze vloeken, hadden nooit een wereldrijk kunnen stichten als ze ondertussen rekeningen hadden moeten houden met zoiets futiels als regels, laat staan afvalvoorschriften.

Nog altijd verbouwereerd kijk ik naar de man die zomaar een stukje rondzwervend plastic heeft weggegooid.

'Milaan', zegt mijn vriendin verklarend. 'We zijn in Milaan.'

Jarl van der Ploeg is Volkskrant-correspondent in Italië.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden