De goede leraar geeft eerst en vooral oprecht om zijn leerlingen

De ingezonden brieven van dinsdag 6 juni.

Leerlingen van het Hilversumse Comenius College bij de start van het eindexamen. Beeld anp

Brief van de dag: Daarom demonstreren leraren niet

Een mooi stuk ('met hoger loon krijgt leraar meer respect, Volkskrant, 1 juni) van Judith Elshout. Haar conclusie is duidelijk en wetenschappelijk onderbouwd. Rest de vraag wie daarvoor moet zorgen? Er is al een tekort aan leraren en dat tekort zal alleen maar groeien. Want wie wil er nu het onderwijs in? Hoge werkdruk, slechte betaling, weinig respect. Waarom gaan die leraren niet de straat op? Of leggen ze massaal het werk neer? Waarschijnlijk omdat een goede leraar (en daar zijn er echt heel veel van) eerst en vooral oprecht geeft om zijn leerlingen, wil dat het goed met ze gaat en dat ze allemaal goed terechtkomen. Het besef heeft dat de jonge mensen waar hij les aan geeft een belangrijke taak hebben. Daarnaast is een leraar een vakidioot. Gepassioneerd en gedreven om het belang en de lol van zijn vak maar vooral de lol van het inzichten verkrijgen en het wijzer worden wil overbrengen. Dat alles heeft prioriteit boven actievoeren en al helemaal het laten uitvallen van lessen.

Maud Rijken, Eindhoven

Ronselen op het schoolplein

Ik werd even stil na het lezen van het overrompelende artikel hoe scholieren worden geronseld voor drugshandel en prostitutie (Volkskrant, 3 juni). Stil, omdat deze praktijken zo onwaarschijnlijk klinken, maar bittere realiteit zijn. Nog stiller, omdat geen van de betrokken partijen, van school, burgemeester, jeugdzorg tot wijkagent grip op de criminelen krijgt en de regie durft te nemen. En doodstil, bij de gedachte dat door de apathie van deze volwassenen en het geouwehoer van langs elkaar werkende instellingen veel kinderen op dit moment in doodsangst verkeren. Onbestaanbaar!

Bas Overmars, Amsterdam

Ouders, doe wat

In het artikel van 3 juni wordt beschreven hoeveel moeite scholen soms hebben om georganiseerde criminaliteit buiten de deur te houden. De conclusie, namelijk dat scholen niet weg moeten kijken, onderschrijf ik volledig. Ook ik zie in de onderzoeken die we daarnaar doen dat het soms lang duurt voordat er wordt ingegrepen en scholen aarzelen over de te volgen aanpak.

Maar er is nog een partij die haar verantwoordelijkheid zou moeten nemen en dat zijn de ouders. Uit veel onderzoek (universiteit van Utrecht bijvoorbeeld) blijkt dat een van de eerste signalen dat er iets mis kan zijn vaak contactverlies is tussen ouder en kind. Tegelijkertijd zijn kinderen die geen contact met hun ouders hebben als gevolg van een gebrek aan aandacht en structuur thuis zeer kwetsbaar voor criminele beïnvloeding en loverboys.

Onlangs bleek ook weer uit een casus van een heel jong meisje dat van hand tot hand ging in een jeugdgroep dat beide ouders wel erg weinig thuis waren en druk met hun werk. Mijn advies om problemen te voorkomen is dan ook: 'Ouders heb belangstelling voor je kind, praat vaak met je kind en weet waar ze zijn.'

Peer van der Helm, Haarlem (lector Expertisecentrum Jeugd, Hogeschool Leiden)

Nooit meer snurken

Als je samen woont hoor je niet apart te slapen. In Sir Edmund kwam ik deze gangbare opvatting weer tegen in een artikel dat gaat over het vaak ernstige slaapgebrek dat door snurken veroorzaakt wordt. Snurken blijkt een taboe want mensen zoeken pas laat hulp. Apart gaan slapen lost het probleem op, meldt een longarts. Toch zoeken mensen het liever in dure gadgets of zelfs een operatie.

Apart slapen, daarvoor ben je toch niet bij elkaar gaan wonen, hoor je vaak. Wat is er mis met apart slapen? Mijn man en ik slapen al vele jaren heel tevreden in aangrenzende kamers. Zo komen we altijd aan onze rust toe. Als je allebei licht slaapt is dat geen overbodige luxe. Niemand heeft iets aan vermoeide chagrijnige mensen. En voor je liefdesleven heeft het geen negatieve gevolgen, mocht iemand zich dat afvragen. Integendeel: stukken minder kans op de opmerking: sorry, ik ben te moe.

Sandra de Haan, Heeze

Homohuwelijk

Martin Sommer haalt partij en staat een beetje door elkaar. Naar aanleiding van de onwrikbare houding van D66 jegens de ChristenUnie vraagt hij zich af of de staat de oude plek van de kerk gaat innemen als hoeder van het geweten (Volkskrant, 3 juni).

Volgens hem is zelfbeschikkingsrecht het nieuwe morele dogma aan het worden, wat de internationale, 'verbazend snelle verspreiding van het homohuwelijk' zou verklaren. Dat D66 niet de staat is, maar een politieke partij, lijkt hem te ontgaan. Vervolgens beklaagt hij het lot van een christelijke ambtenaar die niet eens meer zou mogen 'denken dat hij tegen het homohuwelijk was.' Als die ambtenaar alleen maar dacht, hadden wij er niet van geweten.

Het punt is dat hij zijn gedachte wereldkundig maakte, en wel in zijn rol van ambtenaar: anders dan Pechtold is hij een vertegenwoordiger van de staat. Met een moedig verzet van een christelijke, onderdrukte minderheid tegen een dominant seculier dogma heeft dat allemaal weinig te maken. Bedenk: geen krant heeft nog kunnen berichten over een homo- dan wel heteroseksuele ambtenaar met gewetensbezwaren tegen een huwelijk tussen twee volwassen christenen.

Sonja van der Arend, Wageningen

Verdunning

Wat Thierry Baudet en zijn aanhangers zich kennelijk niet realiseren (Volkskrant, 3 juni) is dat de Nederlandse en Europese bevolking al duizenden jaren onderhavig zijn aan genetische en culturele interactie. Ook Baudet zelf is het resultaat van homeopatische verdunning.

Joost Heyink, Zuidwolde

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden