Column Margriet Oostveen

De frisse wildheid van de wolf maakt de gekooide Nederlander gek

In het geheime leefgebied van ons territoriale wolvenpaar. 

Lennard Jasper, mediaboswachter van Staatsbos­beheer op de Noord-­Veluwe, laat glunderend een drol met haren zien. Een wolvendrol: de haren zijn van een verorberd wild zwijn.

De drol lag eerst op het wandelpad ernaast. Om te voorkomen dat iedere passant met verstand van ­zaken deze drol steeds weer ijverig zou melden bij het Wolvenmeldpunt van de werkgroep Wolven in Nederland, hebben de bijna tien boswachters uit weer een ander werkgroepje, dat voor ‘wolfgerelateerde zaken’, overlegd over de drol en hem voorzichtig een meter verplaatst, wat meer uit het zicht. Dit na enig overleg in de speciale appgroep voor wolfgerelateerde kwesties (‘monitoring, recreatieve druk, handhaving, pers’). Vóór de verplaatsing is de drol uiteraard geregistreerd.

Wolvendrol met haren van everzwijn. Beeld Arie Kievit

We lopen door het geheime leefgebied van het territoriale wolvenpaar dat hier vorige maand voor het eerst is gefotografeerd. Woensdag kwamen daar videobeelden bij van drie schattige wolvenwelpen, bij toeval vastgelegd met wild­camera’s.

Nu is het donderdagochtend vroeg. Om zeven uur is Lennard me op de afgesproken plaats op komen halen met zijn groene Volkswagen Caddy, een wolvenboek op het dashboard. Onderweg naar het wolvengebied vertelt hij dat die welpenbeelden al een paar weken oud zijn, ‘omdat we met het interprovinciale wolvenplan te maken hebben, en afspraken daarin over communicatie’. Weer is eerst vergaderd of het wel verantwoord was. Ze besloten de beelden eerst nog wat bij te snijden, om de precieze locatie minder herkenbaar te maken.

Toen stierde er opeens een amateur door het draaiboek: de 71-­jarige Benny Pieters uit Epe, die voor zijn plezier met zijn vriendin wat herten stond te fotograferen toen een van de wolven daar plotseling een reekalfje te grazen nam. Spectaculaire beelden. Lennard: ‘Dat maakte in één klap een soort Afrika van de Veluwe.’

Nu is het oppassen geblazen. Voor je het weet maakt de frisse wildheid van de wolf de gekooide Nederlander helemaal gek. Nu al komen ze in weekends met honderden, ‘soms duizend’ tegelijk, liefst bij zonsopgang om het beste plaatje te schieten, met dank aan Instagram. Als bekend wordt waar de welpen precies zijn gespot, worden ze op puur enthousiasme zó het land weer uitgejaagd.

En of u dus op de paden wil blijven. Anders trekt de wolf zich steeds verder terug. Een wolf legt gemakkelijk 30 tot 50 kilometer per dag af.

Lennard Jasper, mediaboswachter voor wolfgerelateerde zaken. Beeld Arie Kievit

Hier belanden we bij de stille frustratie van de boswachter. Lennard Jasper is in vakanties uit geestdrift over de wolf al jaren op zoek naar het dier. Trok door wolven­gebieden in de Franse Vogezen, de Jura, het Bayerischer Wald, de ­Lüneburger Heide. ‘Maar de wolf, dat is ingewikkeld.’

Anders gezegd: deze mediaboswachter voor wolfgerelateerde ­zaken heeft zelf nog nooit een wolf gezien. Niet één. Nooit! ‘En de mensen maar vragen: heb je de wolf gezien?’ Ja, ik mag gerust opschrijven dat hij daar wel eens gek van wordt. ‘Een wolf zien is ook niet te doen, eigenlijk. Ze zijn zó schuw.’

Speciaal meegekomen fotograaf Arie en ik doen nu erg ons best neutraal te kijken.

Toch voelt het anders met wolven in de buurt. Je gaat er vanzelf een beetje van om je heen spieden. En soms zegt Lennard gemeend: ‘Sssst.’

In Nederland!

De wolf brengt leven in een aangeharkt land. Ook ongezien.

'Het landschap van de angst.’ Beeld Arie Kievit

Tot de wolf was de recreant de grootste vijand hier. Nu zien de boswachters beduidend meer ­onrust bij de prooidieren. ‘De wolf geeft dynamiek.’ Edelherten staan in grotere groepen bij elkaar: meer ogen op de uitkijk. En Lennard en zijn collega’s noemen de Noord-­Veluwe al genietend ‘het landschap van de angst’, toch een beetje alsof ze voice-over zijn in hun eigen natuurdocumentaire.

De wolf houdt ook van moeflons, de Corsicaanse schapen die in de bedachte natuur van Nederland zijn neergezet omdat ze de ­begroeiing zo netjes weg eten, op vlaktes die van de ontwerpers open moeten blijven. Op de Noord-­Veluwe hebben de wolven nu al tien van zestig moeflons opge­geten, schat Lennard schouder­ophalend (‘Wolven zijn wél top-predatoren natuurlijk’).

In het zuidelijker Nationale Park Hoge Veluwe ziet directeur Seger Emmanuel van Voorst tot Voorst dit geheel anders. Als de wolven aan zíjn moeflons komen wil Van Voorst tot Voorst ze afschieten, zei hij eerder in deze krant: ‘Ik heb niks aan de wolf.’

De mediaboswachter rolt even met zijn ogen. Noemt wolven ‘grensoverstijgend goed voor een stukje nieuwe collegialiteit en commitment’. En hij meent het.

Nu maar hopen dat ze het Nationale Park links laten liggen. En vooral: dat de boswachter zijn wolven echt eens ziet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden