Column Nico Dijkshoorn

De foto’s die Freek en Hella lieten maken, komen me allemaal erg bekend voor

Ik lees zojuist dat Freek en Hella zes weken lang hun kwetsbaarheid gaan tonen. In een museum. Er hangen foto’s van Freek en Hella, kostuums, boeken, schriftjes en er staat een door elkaar geschudde boekenkast die de aardbevingen in Groningen verbeeldt. Ik had mijn jas al aan, maar nu blijkt dat Freek en Hella zelf al die weken naast hun eigen leven staan om uit te leggen waar die kwetsbaarheid ongeveer zit.

Ik weet niet of ik daar zin in heb. Kwetsbaarheid vind ik het mooist als je er op je gemak naar kunt kijken. Een foto van een oud vaatdoekje bijvoorbeeld, nog een beetje nat, en vlak voor het aanrecht een oude vrouw, in haar ondergoed, met een strandbal onder haar arm. Een vrouw die het zo te zien ook allemaal even niet meer weet. Daar zou ik uren naar kunnen kijken, maar als die vrouw zelf naast de foto staat, dan wordt het een stuk minder aantrekkelijk.

‘Die bal staat voor de elementen. Dat het kan waaien en dan weer eens niet. Die bal is gevuld met lucht wat dan weer staat voor bepaalde dingen, dat iedereen steeds maar meer wil en nooit minder en dan kijk ik dus in mijn ondergoed naar een vaatdoekje, waarmee ik eigenlijk zeg dat ieder kind recht heeft op een goede opleiding, maar dat doekje kan ook mijn dode vader zijn, dat moet je niet allemaal in willen vullen.’

Om eerlijk te zijn: ik twijfel al een beetje. Freek en Hella vlak voor hun eigen portretten, dat is een kunstwerk op zich. Wat ik bijvoorbeeld graag tegen ze zou willen zeggen is dat ik het jammer vind dat ze alleen beroepsfotografen hebben gevraagd. Ik mis de onbevangen eenvoud van de fotograferende pauper.

De foto’s die Freek en Hella nu hebben laten maken komen me allemaal erg bekend voor. Ik denk dat er in Nederland geen watertje meer is te vinden waar Stephan Vanfleteren niet naast heeft gestaan om een drijfnatte bekende Nederlander te fotograferen. Over enkele jaren zitten die mensen, helemaal vol met blauwalg, in het programma Rondom Tien en vertellen zij hun verhaal.

‘Ik heb zeven uur in het water gestaan, met een dood geitje tegen mijn borst. Het licht was steeds niet goed. Dat had ik weer.’

Het zou fijn zijn geweest als Freek en Hella zich hadden laten fotograferen door Dikke Theo, vaste bezoeker van café Het Onbedoeld Verlangen Mijn Ass. Dat zou pas kwetsbaar zijn geweest. Theo met een fototoestel in zijn hand. ’Wie van jullie tweeën is Freek? Jij? Doe die rare bril eens af. Ga daar eens staan. Even zonder Stella. Ga eens normaal staan. Wat heb je nou in godsnaam aan? Moet je een kindervoorstelling spelen of zo? Doe eens uit dat pak. Ja kan me niet rotten dat Stella dat heeft gemaakt. Uit die kerstboom!’

Weet u wat! Ik ga gewoon. Ik ben bang dat ik anders iets unieks ga missen. Ik wil Freek en Hella naast hun eigen portret zien staan. Ik wil ze de foto uit horen leggen. ‘Vlak voordat deze foto werd genomen aten we samen een gevulde koek. De amandel zat precies in het midden. Op de foto zie je dat. Verbazing en geluk. Dat alles voor heel even klopte. Kom, we lopen naar onze volgende foto.’ 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.