ColumnAaf Brandt Corstius

De foto met die ober op anderhalve millimeter afstand is natuurlijk dom, vooral als je koning bent

Ik heb best lang gekeken naar die foto uit Griekenland waarop Willem-Alexander en Máxima zonder afstand met een Griekse ober op de foto waren gegaan. Ik was benieuwd hoe ze zich kleden op vakantie zonder pers.

Vooral Willem-Alexander had nieuwe hoogten van informaliteit bereikt: een loshangend Frénk van der Lindenoverhemd met print, de dracht waaraan je Nederlandse mannen en koningen op vijf kilometer afstand kunt herkennen. Máxima had iets moois aan, een variatie op zo’n jurk die de poppen droegen die je vroeger in toeristenwinkeltjes kon kopen, maar dan, vermoed ik, van het modehuis Natan.

Wat betreft de foto met die ober op anderhalve millimeter afstand: dat is natuurlijk dom, vooral als je koning bent, want je weet dat die foto niet een vergeten polaroid wordt op de erewand van het restaurant.

Maar tegelijkertijd is het zo begrijpelijk, want dit is een typisch geval van de opdringerige ober. De opdringerige ober bestaat al eeuwen, vooral in de mediterrane regio’s, en ergens heeft hij ook zijn charme. De opdringerige ober vertelt je binnen een paar minuten zijn naam, dan komt hij gehurkt bij je tafel zitten en doet zeven goocheltrucs voor de kinderen, daarna maakt hij opmerkingen over de vrouw aan tafel die door geen enkel MeToo-tribunaal zouden heenkomen, en aan het eind van de avond danst hij naar je toe met een dienblad met zes glaasjes ouzo van het huis, ook voor de kinderen, en, merk je op terwijl je zenuwachtig de glaasjes telt, ook voor zichzelf. Dan is het tijd voor zijn levensverhaal, waarna je om 2 uur ’s nachts om de beurt een bord mag stukgooien, want dat is traditie.

Overigens trof ik zo’n ober deze zomer ook in Nederland. Dit menstype is niet coronaproof. Het moeilijke is dat je volledig aan de opdringerige ober bent overgeleverd, want zij mogen staan waar ze willen, en jij moet stilzitten. De ober die ons bediende, was ongelofelijk spontaan en had veel borsthaar dat uit zijn strakke, openstaande overhemd knalde, maar hij was tevens mogelijk levensgevaarlijk. Na elke gang die hij bracht, ging hij minutenlang tegen ons converseren, vlakbij onze tafel, terwijl ik beleefd knikte en probeerde niet in te ademen, om zijn aerosolen niet op te vangen.

‘Als die man ziek is, zijn straks 140 mensen ziek’, zei ik tegen mijn man, want het was een groot restaurant.

Dus als zo iemand aan het eind van de avond met je op de foto wil, doe je dat, en snel, want je wilt weg, naar huis, om je holten te spoelen met bleekwater. En dan ga je niet in discussie over afstand houden, want je weet dat dat zal leiden tot nog iets veel ergers: een gekwetste liefdesverklaring van de opdringerige ober, en dat hij je beetpakt in een knuffelhoudgreep waaraan je zeker zult sterven.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden