Commentaar Medische behandeling gedetineerden

De forensische zorg verdient maatschappelijke steun

Forensisch-psychiatrische kliniek Roosenburg-Aventurijn in Den Dolder. Beeld Marcel van den Bergh

De manier waarop we in ons strafsysteem omgaan met de medische behandeling van gedetineerden, heeft zich in de afgelopen vijftien jaar ontwikkeld tot een open politieke zenuw. Elk incident tijdens een verlof wordt de dienstdoende minister van Justitie persoonlijk aangewreven. Intussen heeft een reeks aanscherpingen van het regime niet kunnen voorkomen dat het nog steeds af en toe misgaat.

Erik Masthoff, bestuurder van onder meer de forensisch-psychiatrische kliniek in Den Dolder waar de moordenaar van Anne Faber verbleef, was dinsdag in deze krant niet de eerste die waarschuwde dat er grenzen zijn aan het insnoeren van de zorg. Ons strafstelsel is immers vanouds gebouwd op twee pijlers: vergelding in de gevangenis en resocialisatie via de kliniek, in de hoop dat er daarna weer een leven mogelijk is dat past binnen de normen van de maatschappij. 

In het besef dat vrijwel alle celstraffen nou eenmaal eindig zijn, is medische begeleiding gedurende de straf veruit de beste optie. Dat tonen ook de cijfers: de kans op recidive is na alleen een celstraf aanzienlijk groter dan na behandeling, of die nu vrijwillig is of door de rechter opgelegd. Dat kan niet genoeg worden benadrukt nu tot in de Tweede Kamer de neiging ontstaat om er maar mee te stoppen. Als die stroming de overhand krijgt, gooien we als samenleving meer weg dan ons lief is. Masthoff en zijn collega’s wijzen daar terecht op.

Dat neemt niet weg dat het lot van Anne Faber duidelijk heeft gemaakt dat het binnen de forensische zorg hier en daar aan scherpte ontbreekt. De maatschappelijke veiligheid is te vaak ondergeschikt aan de zorg en aan de behandelrelatie tussen patiënten en hulpverleners. Gedetineerden die verdacht worden van ernstige delicten, krijgen intussen te veel ruimte om informatie achter te houden en zo hun eigen behandeling te ondermijnen.

Daar ligt een zware verantwoordelijkheid voor de gevangenissen, de klinieken en het kabinet. Het stelsel van forensische zorg is het zonder meer waard om overeind gehouden te worden, maar het zal de noodzakelijke maatschappelijke steun alleen behouden als iedereen die er in werkt zich elke dag realiseert hoe kwetsbaar het is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden